NAH een leven

Wel een actueel onderwerp nu met de situatie van prins Friso…20 minuten onder de sneeuw, geen zuurstof bij de hersenen, reanimeren, hartstilstand…50! minuten. Nou, als je daar geen beschadiging aan de hersenen overhoud? Helaas wel…hoe het is om met hersenbeschadiging te leven? Bij de prins is het een ernstige beschadiging, wat houd dat in? Elke vorm, hoe klein ook, is al ernstig…laat staan deze. Beschadiging aan de hersenen, ik weet uit ervaring hoe het is. Maar bij mij was het minder erg dan bij de Prins.             Zeer ernstig hersenletsel Friso  AMSTERDAM - Prins Johan Friso heeft tijdens zijn ski-ongeluk vorige week vrijdag een zeer ernstige hersenbeschadiging opgelopen. Het is onzeker of hij ooit nog bij bewustzijn komt. Als de prins wakker wordt, kan het maanden of zelfs jaren duren voordat hij herstelt. Dat zegt het hoofd van het artsenteam dat de prins behandelt in het academisch ziekenhuis van Innsbruck vrijdag tijdens een korte ...

Aan de vooravond van mijn 35 ste verjaardag schrijf ik deze blog, ik publiceer hem waarschijnlijk wat later, maar ach…vijfendertig. Wikipedia over het getal 35: 35 (getal) Cardinaal            35 vijfendertig Ordinaal              35e vijfendertigste Priemfactoren  Delers   1, 5, 7, 35 Binair    100011 Octaal  43 Hexadecimaal   23 Romeins cijfer   XXXV 35 (vijfendertig) is het natuurlijke getal volgend op 34 en voorafgaand aan 36. In de wiskunde: Het is de som van de eerste vijf driehoeksgetallen, waardoor het een tetrahedraalgetal is. Het is ook een gecentreerd kubisch getal. Er zijn 35 hexomino’s, de polyomino’s gemaakt van 6 vierkanten. 35 is een pentagonaal getal. 35 is een hogelijk cototiënt getal, omdat er meer oplossing zijn voor de vergelijking x - φ(x) = 35 dan er voor ie...

Tja, onhandig…ataxie is de medische term. Dat heb ik dus ook, doordat ik een bloeding had in mijn hersenen is dat stukje kapot gegaan dat zorgt voor de controle van sommige bewegingen. Ik maak dus soms onhandige bewegingen…over sommige bewegingen heb ik dus geen controle meer, dit noemen ze, met een mooie term: Ataxie. Ataxie   is een samenvattend begrip voor verschillende verstoringen van het   evenwicht   en de bewegingscoördinatie. Ataxie is een onregelmatige en onhandige beweging van de ledematen en de romp, te wijten aan een stoornis van de   fijne coördinatie   van spierbewegingen. Het   cerebellum   is het centrum van de fijne coördinatie, waarvandaan door het   ruggenmerg   en het   perifeer zenuwstelsel   informatie naar de   spieren   gestuurd wordt. Andersom komt informatie van de sensorische perifere zenuwen naar het cerebellum om de bewegingen fijn te stellen. Er wordt hierom verschil gemaakt tussen cer...

2012, het nieuwe jaar. Waarin alles anders wordt…volgens de Maya’s. BULLSHIT! Ik blijf hetzelfde, ik heb nog steeds ataxie, kan nog steeds niet lopen, houdt mijn zeer slechte coördinatie, mijn enorm slechte balans, ik houdt ook dit jaar nog alle verschrikkelijke gevolgen, restverschijnselen noemen ze het, van mijn hersenbloeding! Raar is het hoor om je lichaam eerst nog te kennen, je weet hoe hij/zij reageert, wat ‘ie doet, etc. En dan ineens niet meer. Niks, nada, noppes…je eigen lichaam word een vreemde. Elke beweging, reactie…je weet niet wat je lichaam doet. Je weet niet hoe ‘ie zal reageren. Een cd pakken? Eitje denk je, je weet wel hoe, maar het kost mij veel moeite. Een papier pakken? Simpel, maar voor mij niet meer…daar heb coördinatie voor nodig (bij mij enorm slecht) en kennis over hoe je lichaam (hand) reageert. Ik kan moeilijk mijn eigen krachten inschatten. Een ei vastpakken? Ik knijp hem fijn…Brood, koekjes, chips, etc. overal moet ik bij nadenken. Ik hoo...

Veel reflecties over het afgelopen jaar, je wordt overspoelt met jaaroverzichten, dus ja…ik kan niet achterblijven. Het was mij het jaartje wel… Politiek, economisch, persoonlijk, muzikaal, etc. Crisis is het woord dat past, het woord van het jaar (volgens de Dikke van Dale) “tuigdorpen”. Het woord geïntroduceerd door de PVV, het betekend zoiets als “In elke provincie moet een ’tuigdorp’ komen voor overlastplegers die herhaaldelijk in de fout gaan. PVV-leider Geert Wilders stelt donderdag dat hij hardnekkige overlast zoals in Gouda op die manier wil aanpakken. Wilders heeft voor een plekje in een wooncontainer ver van de bebouwde kom veel plegers op het oog die in twee jaar tijd minstens drie keer in de fout gaan. “ Crisis…in de economie, genoeg over gezegd en er is genoeg over te vinden in artikelen in kranten,  tijdschriften op het net, dus daar hoef ik niets meer over te zeggen. Crisis persoonlijk…tja mijn relatie is dit jaar geëindigd.  Maar ik heb er iets ...

Natuurlijk blijf ik de vader van Thomas, maar mijn verwachtingen waren anders. In de Vogellanden heb ik een gesprek aangevraagd met een pedagoog, toen maakte ik mij zorgen…wat is het effect van mij op Thomas (papa ziek, papa in een rolstoel, papa heel lang niet thuis, hoe gaat het nu met opvoeden, etc.) Vragen had ik over mijn opvoeding nu; moeilijk praten, rolstoel, zorg, etc. hoe moet het nu? Het is nu anders; papa woont elders, papa en mama zijn geen partners meer, papa ziet Thomas minder, mama heeft een nieuwe vriend. Het is allemaal van invloed op de opvoeding. Het feit dat ik elders woon…daar kun je moeilijk om heen…hoe leg je dat uit aan zo’n klein mannetje? Papa en mama zijn geen partners meer, tja…wel ouders! Dat is voor mij al moeilijk, laat staan voor zo’n klein ventje en dan heeft ze ook nog een nieuwe vriend…dat wel invloed op de opvoeding. Het belangrijkste is dat hij onze situatie kent en hij accepteert het (respect). Hij is goed voor Thomas, ik kan het met hem vinde...

Ik kan niet ontkennen dat er wat veranderd is in de ouderschapsrelatie. De papa van Thomas zit in een rolstoel, kan minder hebben (qua prikkels enzo), kan niet zo goed praten en ja ik kan moeilijk of niet spontaan even met hem weg…en dan nog het belangrijkste: ik woon niet meer thuis. Hierdoor zie hem minder vaak, word onze relatie anders. Ik ben nu de “weekend” vader, de vader die ziek is en zielig… De liefde is er nog wel en Thomas ziet mij nog als zijn vader, maar toch…het is anders. Ik had hele andere verwachtingen van het vaderschap, in een seconde zijn die verwachtingen om zeep geholpen. Ik heb ze bij moeten stellen, van een actieve vader naar een passievere vader. Ik sta zeker niet op de zijlijn, maar zo voelt het soms wel en dit maakt mij verdrietig, als ik dit schrijf vertroebelen de tranen mijn zicht. Ze zeggen wel is tegen mij, de troostende woorden: ”Thomas heeft nog een vader.” Of “Je bent er tenminste nog” tja…het is waar, maar heb je er wat   aan? Ik kan zoveel niet...