NAH een leven

Ik heb genoeg om boos over te zijn, maar ben ik boos of is het iets anders? Hoe heb ik mijn boosheid om kunnen zetten in positiviteit? Wat maakt mij tot die persoon nu die, ondanks beperkingen, toch positief in het leven staat. Op deze vragen wil ik antwoord geven in deze blog. Boosheid, ik had er in kunnen blijven…ik heb veel verloren door mijn hersenbloeding; mijn werk, mijn partner en hierdoor mijn liefdesleven, mijn gezin, veel vrienden, mijn zelfstandigheid…mijn tot dat moment opgebouwde leven, in een klap weg…FOETSIE! Eigenlijk kun je zeggen dat mijn menselijkheid, mijn waardigheid tot dan toe…een immense knauw heeft gekregen, een klap die jee niet zomaar even te boven komt. Deze heb je niet zomaar even verwerkt! Maar toch heb ik het gedaan, het leven, mijn 2 e leven zoals ik het noem, weer opgepakt. Opnieuw een leven opbouwen, mijn menselijkheid en waardigheid terugvinden en daar ben ik weer mee bezig! Al 9 jaar een weg met vallen en opstaan… Waarom 9 jaar? Afgelo...

2018 begon voor mij slapend…om 24:00 precies ging ik naar bed, ik kon moeilijk in slaap komen want wat mafketels vonden het wel een goed idee om wat vuurwerk af te steken, gelukkig nieuwjaar! Nieuw jaar, nieuwe kansen/mogelijkheden. Wat zal dit jaar mij brengen? Zal ik naar de Noorse Fjorden, welke theatervoorstellingen bezoek ik, welke cd’s koop ik, welke artiesten zal ik gaan zien, etc…. Een ding hoop ik dat dit jaar zeker gebeurd; bezoek aan de ZiggoDome, het liefste naar een artiest die ik graag zien wil en diegene die mij vergezeld ook. Maar ik hoop van harte dat dit nog gaat gebeuren dit jaar. Ik ben dit jaar begonnen met mee te doen met Ik Pas; een maand geen alcohol, waarom? Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Ik wil een patroon doorbreken, ben geen alcoholist maar ik wil gewoon mijn ‘gewoontes’ doorbreken! Tja…kijken of ik op deze ‘gewoonte momenten’ zonder kan. En afvallen is een gevolg hiervan en ik wil kijken hoeveel, want wat mij duidelijk is nu d...

Ik weet nu al dat ik slapend het nieuwe jaar begin, om 24:00 precies ga ik naar bed. Vuurwerk trotserend, de knallen dan, om toch in slaap te komen nuttig ik wat alcoholische versnapering (lees: veel) Steekwoorden voor mijn 2018: alcohol, pens, ouder worden, kanker, nada surf, feyenoord, speciaal, bril, zwart (niet discriminerend bedoeld…ik wil niemand beledigen…sorry alvast als dat wel zo voelt…ach fuck you!) oh ja steekwoorden…pubergedrag Hersenletsel, moeite met onvoorspelbaar pubergedrag. Ik voel mij echt machteloos en radeloos. Mijn hersenen kunnen die onvoorspelbare en explosieve puberemoties niet verwerken. Ik weet niet wat ik moet op zo’n moment en dit maakt mij superverdrietig. Hersenletsel ik KUT! Ik voel mij geen echte vader zo, ben ik wel, maar de afstand die ik dan ervaar tot mijn puberende zoon komt door mijn kapotte hersenen…KLOTENZOOI! Ik kan wel janken. Hersenletsel maakt mij toch beperkter als ouder/opvoeder, in zulke situaties denk ik dan ook ‘ik ben niet meer...

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander...

Na die hele ophef over die kinderen die uitgezet zouden worden, maar door actie en demonstraties kon de staatssecretaris de druk niet aan en ging het niet door! Terecht overigens, maar de manier waarop is naar mijn mening belachelijk! Dat dit zo moet in dit beschaafde land. De wet is de schuldige; procedures duren veel te lang en dit is echt onrechtvaardig! Laat ze de wet aanpassen, want zo zet men de deur wagenwijd open voor nog meer asielkinderen die hier willen blijven. Blijkbaar wordt weglopen beloont en dit kan/mag niet! De kinderen geef ik geen ongelijk, de wet is onmenselijk, onredelijk en deze moet men zo aanpassen dat dit nooit meer zo gebeurd! Zo dit wilde ik even kwijt, nu terug naar mijn blog…eenzaamheid. De titel komt van een nummer van Veruca Salt met de gelijke titel. Dus niet bedacht, maar ‘gejat’.   In de week van 27 september t/m 6 oktober is de week tegen eenzaamheid. Ook zij moeten zich vaak eenzaam hebben gevoeld, geen moeder hier, op de vlucht…tja we...

Het positieve wat nu is, is dat ondanks mijn beperking mijn zoon zie opgroeien…een goede relatie heb met mijn ex-vriendin en haar nieuwe vriend/vent met wie zij een dochter heeft. En dit maakt het mede mogelijk dat ik mijn zoon zie, ik kom daar elke week en voel mij op mijn gemak…op mijn manier maak ik onderdeel uit van het gezin. Ik voel mij daar op mijn gemak en ik geniet er elke week weer. Ik geef toe hoor dat het erg moeilijk was in het begin, je ex zien die verder gaat, nieuw gezinnetje sticht…echt menig traantje om gelaten, maar mijn mening is dat als je van iemand houd gun je diegene geluk! Deze gedachte heeft mij geholpen in positieve zin om dit een plekje te geven. En ik zie Thomas opgroeien en dit is echt positief! Het Cluster, Mensen Met een Beperking (MMB), onderdeel van de gemeente Kampen, spreekbuis…dit is een positief iets waar ik onderdeel van ben nu. En voel mij hierin nuttig en kon alleen zo zijn doordat ik nu een beperking heb. De gemeente van adviezen voo...

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven. Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling! Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog. Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van all...