Hulpeloos?

Sinds mijn hersenbloeding moet ik meer om hulp vragen. Hulp bij van alles, hulp vragen is moeilijk hoor. Ik moest wel een drempel  over en die drempel was groter dan ik dacht! Eerst moet je accepteren dat jezelf iets niet meer kunt, dan moet je leren om hulp te vragen.  De Vogellanden heeft hier voor mij een belangrijke rol ingespeeld, zij gaven mij de ruimte en tijd om dit leren. Nu vraag ik om hulp als ik iets niet kan, maar ik probeer het eerst zelf, als dit niet lukt dan…

Accepteren dat ik iets niet kan…het blijft een constant proces! Ik weet nu dat ik dingen moet laten waar de kleine motoriek vereist is; cd oppakken, papier oppakken, batterijen verwisselen en zelfs een bladzijde omslaan…kost mij veel moeite. Het lukt mij wel, uiteindelijk, maar wel met zweet en tranen en heel soms met bloed, maar wel eerst zelf proberen dan hulp vragen. En als mij iets niet lukt, het is zo frustrerend…dan schreeuw ik, vraag mijn benedenbuurvrouw maar, ja ik schreeuw dan hard…heel hard…bijna een oerkreet.  Maar dan vraag ik wel om hulp.

Eerder knipte ik zelf mijn teennagels, vingernagels en haren (met behulp van een tondeuse) maar dat gaat niet meer. Voor deze dingen vraag ik nu hulp.

Ook bij dingen als papier in een enveloppe stoppen, schrijven (ik heb het wel geprobeerd en dat blijf ik doen) moet ik hulp vragen.

Is vragen om hulp vernederend? Soms wel, zeker. Je kunt iets zelf niet meer…terwijl je dat wel wilt, over vernedering gesproken. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij dat er mensen zijn die mij bij deze activiteiten willen helpen. Respect voor die mensen die dit werk doen! Iemand anders nagels knippen, oren schoonmaken of haren doen? Mij niet gezien, niets voor mij! Ik ben liever op een andere manier dienstbaar voor mensen…dat was ook de 1 van de redenen waarom ik werkte bij het Bureau Jeugdzorg!