OPNIEUW

Alles moest ik weer leren, alles, echt alles. Praten, kijken, luisteren…lichamelijk ben ik anders…dus mijn lichaam, eten, drinken. Alles wat voor ieder mens normaal, is voor mij niet meer normaal. Mijn neuroloog zei: ”Je motor hapert…doet dingen niet meer automatisch, het automatisme van dingen is weg, je moet je motor (=lichaam) weer smeren.” Sommige dingen zijn zo beschadigd, dat je ze niet meer kunt “smeren”…zoals het lopen, de hersencellen die de aansturing regelen om te kunnen lopen zijn zo beschadigd, onherstelbaar beschadigd. Lang leve de rolstoel!

Praten…heb ik ook weer moeten leren. Eerst de ademhaling, letters, woordjes…en langzamerhand werd mijn ademhaling om te praten beter en woordjes werden zinnen, zinnen werden gesprekken…ik kon weer communiceren. Lang leve de communicatie! Er zit een heel technisch verhaal aan vast om te kunnen praten, mijn logopedist heeft het uitgelegd. Dit is iets wat wel “gesmeerd”  kon worden, gelukkig maar, ik zou weten als ik niet kon communiceren. Okay ik spreek moeilijk, maar als je mij de tijd geeft (geduld hebben dus) kun je mij goed verstaan, ik kan mij duidelijk maken. Eerst door met mijn ogen te knipperen (meer kon ik niet), toen aanwijzen van blaadjes JA en NEE (kon alleen gesloten vragen stellen) nu met woorden gelukkig.

Kijken…ja is zag eerst alles zes keer, met TV kijken zag ik vaak 6 x...vermoeiend hoor. We keken voetbal, was toen EK in Oostenrijk en Zwitserland, ik zag geen 11 spelers geen 22, maar wel 66! En de bal…6 ballen…kon spelers niet onderscheiden ik zag kleuren. Door het gejuich van anderen, kon ik de stand uitmaken. Mijn ogen trilden ook, konden niet samenwerken en tijdelijk geen signalen ontvangen vanuit de hersenen. Nu gaat het veel beter, nu zie ik alleen dubbel als ik moe ben of mij voor een langere tijd moet concentreren.

Luisteren…muziek, mijn lust en leven, maar eerst kon ik er niet naar luisteren. The Doors, mijn favoriete band, maar hun muziek kon ik eerst niet horen. Teveel herinneringen, vele emoties…het overweldigde mij. Ik kan het mij nu niet meer voorstellen, maar toen.

De emotionele huishouding is bij mij ook verstoord. Nu heb ik het meer onder controle, maar eerst. Als ik boos was/ben word ik ook heel boos, onredelijk en ik zeg/roep van alles. Op dat moment besef ik het niet, maar achteraf. Ik reflecteer er op, wat kan ik anders doen?, hoe moet mijn omgeving er mee omgaan?...zulke dingen…moeilijk, herstellen doet het niet…stapje voor stapje wordt het beter. Ik praat hier nu ook over met een psycholoog en reflecteren helpt ook.

Eten en drinken. Eten, eerst gemalen eten, toen “gewoon” eten (maar ik kon het niet zelf, ze moesten mij voeren), moest uitkijken met kleine groenten (verslikkingsgevaar). En pasta en rijst gerechten moest ik eerst oefenen met de logopedist, die beoordeelde dan of mijn slikbeweging goed was. Vlees? Eerst zacht vlees (gehakt enzo) daar kon ik moeilijk in verslikken.

Drinken. Eerst 1 theelepeltje water, langzaam naar tien…dan een glas, nog maar water. Koolzuurhoudende dranken, eerst oefenen, want dat vereist een hele andere slikbeweging. Ik drink niet uit een “gewoon” glas, dat lukt niet meer (slechte coördinatie en onverwachte bewegingen, ik heb een beker de Novo cup®…het lijkt wel gehandicapt, maar zo lukt het drinken wel. Op het terras of elders drink ik met een rietje, mits ik mijn beker niet bij me heb. De Novo cup® is van plastic…dus koffie, thee, frisdrank, bier, mixjes, wijn alles uit die beker.

En zoals jullie weten…lust ik wel een pilsje, maar ik drink het nu met een rietje. En ik zal meteen zeggen…drinken met een rietje maakt je niet sneller dronken…maar je drinkt sneller als je door een rietje drinkt en dit sneller drinken zorgt ervoor dat de alcohol sneller opgenomen wordt in je bloed, dit maakt dat je dronken wordt! Niet het rietje hoor. Het is een fabeltje! Wijn met een rietje, baco’s met een rietje…ik moet zeggen het smaakt wel anders, er zit een smaakje aan: het smaakt naar meer…HAHAHA.