VERLEDEN EN HEDEN

Nu ik NAH heb is er een leven voor en na mijn hersenbloeding.

Mijn leven voor de hersenbloeding, stond ik middenin het leven. Ik had veel vrienden, was erg sociaal, kwam graag onder de mensen, ik had een geweldige baan, geweldige collega’s, eigen huis, ik woonde samen met de liefde van mijn leven, we hebben saampjes een prachtige zoon gemaakt…woonden in een beste buurt, contacten met de buren die super zijn (daar hebben we het mee getroffen). Ik had een enorm netwerk en ik was daarin de spil…degene die het initiatief nam.

En toen ineens de hersenbloeding. 

Het veranderde alles, weg baan, weg spil in het netwerk, weg samenwonen. Ineens stond de liefde van mijn leven er alleen voor, ik viel weg… zij heeft veel gehad aan onze buren, vrienden, familie en kennissen. Deze hielpen haar waar nodig…tja ze stond er ineens, zonder er voor gekozen te hebben, alleen voor. Hierdoor kwam haar zelfstandigheid (die ze allang in haar had), vechtlust, overlevingsdrang en plankunde naar boven. Eerst deden we alles samen; de opvoeding, het huishouden, de financiën en alles wat bij samenleven komt kijken…

Na de hersenbloeding was mijn leven compleet anders. 

Na een lange ziekenhuis opname en een hele lange revalidatie periode kwam ik na een lange tijd thuis. Vreugde van het thuiskomen maakte plaats voor realisme. Ik was superblij dat ik weer thuis was, bij mijn zoontje en mijn grote liefde…mijn partner… We werden gelijk met de neuzen op de feiten gedrukt, ik was veranderd, zij was veranderd, ons gezin, dromen, verwachtingen waren compleet anders. Zij had zolang alles alleen gedaan en nu ineens was ik weer thuis! Geweldig maar ook weer wennen. De liefde van haar leven was veranderd, ze kreeg een “andere” partner thuis; hij zat in een rolstoel, kon niet alles meer, had ineens hulp nodig bij dingen…ze werd meer “zuster” dan partner, dat was/is niet bedoeling. En dan ons zoontje die kreeg een papa in een rolstoel… Gelukkig kent hij niet anders in tegenstelling tot veel andere mensen! Mensen van voor mijn hersenbloeding kenden een andere Emil, eentje  die kon lopen, fietsen, autorijden, “normaal” praatte, sportte, etc… Mijn/onze zoon was nog zo klein, net anderhalf, toen ik “vertrok” naar het ziekenhuis

Gelukkig maar, hij kent mij niet anders dan van na de bloeding. Veel mensen kennen mij toch ook van mijn “vorige leven” en daar zit nu juist de kink in de kabel. Sommigen vinden het moeilijk om mij zo te zien. Ik woon nu in een woonvorm, ik heb soms hulp nodig en ik ben in die zin veranderd dat thuis wonen geen optie meer is…helaas.. Veel vrienden zijn gebleven, hebben het kunnen en willen accepteren. Anderen verlies je…hard maar waar. Je krijgt ook nieuwe vrienden, vanuit het revalidatiecentrum en de woonvorm.

En zelfs via sociale media, de mensen kende ik al wel, maar je ziet en spreekt ze zo nog. En soms worden “vriendschappen” die je al had via  deze weg nieuw leven ingeblazen. Via sociale media blijf ik  op de hoogte van de “levens” van vrienden in  mijn “netwerk”, ik ben nu veel minder mobiel, de spontaniteit is weg, nu moet ik eerst een afspraak maken om ergens op bezoek te gaan…ik moet ook nog een taxi regelen, want autorijden zit er niet meer in.

Mensen die mij wel willen bezoeken, maar om wat voor reden ook steeds uitstellen, daar wil ik tegen zeggen: “Hoe langer het duurt hoe moeilijker” dus ik zeg: ”DOEN!” Hoe langer het duurt, hoe minder je het durft…toon lef…ik ben niet eng hoor, gewoon anders! Ik hou nog van dezelfde muziek, films, series, schrijvers…etc…in dat opzicht ben ik niet veranderd.

Gewoon een keer bellen, afspraak maken en langskomen…ik vind het leuk en neem niemand iets kwalijk hoor…ik snap het wel, ik heb een groot hart en ik kan wel wat hebben.