AFHANKELIJKHEID IS STOM? DEEL 2

Afhankelijkheid stom? Soms wel soms niet… Ja een open deur…ik weet het, maar het is echt zo. Soms kun je niet zonder afhankelijk zijn… neem nu iemand als mij, iemand met NAH…kun je niet meer alles zelf, dus moet je wel anderen vragen soms om iets voor elkaar te krijgen.

Bijvoorbeeld; niet zelf kunnen rijden, nu ben ik afhankelijk van de taxi of van een persoon die wel kan rijden (die ook nog eens met mij opgescheept wil zitten).

Medicatie, na lang gebruik en langzaam afbouwen, ben ik hier niet meer afhankelijk van…ik ben er nu af! Ze hielpen mij om mijn emoties onder controle te krijgen, nu heb ik zelf steeds meer onder controle, in het begin was ik flipperkast…hoge pieken in mijn emoties (zoals mijn boosheid), de medicatie hielp de pieken lager te maken…afvlakken noemen ze dat…nu, na een paar jaar, doe ik afvlakken zelf (zo min mogelijk pieken, meer controle).

O ja…mijn drain…in mijn hoofd; even ter informatie. Toen ik die bloeding had, kon ik mijn hersenvocht niet zelf afvloeren…daar hielp de drain bij. In de hersenen zitten holtes, ruimtes, die zich vullen met vocht, dit werd via een ingewikkelde weg naar het hersenvlies werd dit gebracht een plek boven de hersen weer opgenomen in het bloed. Door mijn bloedingen was deze ingewikkelde weg afgesloten, dus werden de holtes wel met vocht gevuld, maar niet afgevoerd…m.a.g. (met als gevolg)  dat de druk toenam op mijn hersens (omdat de holtes groter werden)…gevolgen; misselijkheid, stuiptrekkingen en nog veel meer. Er werd een drain geplaatst…een pompje in mijn hoofd, met een slangetje van de holtes naar mijn darmen, daar werd het hersenvocht heen gevoerd, via mijn darmen werd dit vocht via een ingewikkelde constructie weer in mijn bloed opgenomen. 

Na een aantal jaren zijn deze bloedingen weer opgelost (net als bij een blauwe plek…) en moet ik het vocht weer zelf via die ingewikkelde weg afvoeren. De vraag die nu rijst is dan…is de drain nog wel nodig? Maar eerst was ik zeker afhankelijk van deze drain, om mijn hersenvocht af te voeren…in dit opzicht is afhankelijkheid niet stom, maar noodzakelijk.

Koken, ik had het er al over in mijn vorige blog over afhankelijkheid… Samen eten, bij vrienden eten, eten bij mijn zoontje thuis of uiteten, ik kan hier nog van genieten, kan niet meer zelf koken, maar nog eten, proeven, ruiken. Ik kan het zelf niet meer, afhankelijk van anderen nu, maar wel genieten! Vroeger, voor mijn hersenbloeding, ook wel hoor alleen nu nog veel meer. Eerst vond ik het leuk om voor anderen te koken, nu vind ik het leuk als anderen voor mij koken… Een vriend kookt nu wel eens voor mij, eten we het samen op, hebben we een goed gesprek hierdoor…afhankelijkheid zo gek nog niet?