GEZEIK!

Ieder jaar hetzelfde…CAK, ( = Centraal Administratie Kantoor). Ze regelen heel veel, zo ook moet ik via hun een eigen bijdrage betalen voor de zorg die ik ontvang…dat berekenen ze ieder jaar. Er is een hoge- en een lage eigen bijdrage…voor de lage eigen bijdrage kom je in aanmerking als ik bewijs dat ik in het levensonderhoud voorzie van mijn zoon (1 van de voorwaarden). Er veranderd ieder jaar niks, maar ieder jaar moet ik weer bewijzen dat ik dat doe, middels rekeningafschriften en notaris akten…Gezeik…Bureaucratie in optima forma, eerst val ik in de hoge eigen bijdrage om vervolgens, na mijn bewijs, te concluderen dat ik toch in de lage eigen bijdrage val! Gevolg: veel papierwerk, stress, gezeik…dit is nu Nederland!

Controleverlies is ook gezeik!

Ik hou er niet van als ik geen controle heb, nooit leuk gevonden ook, maar nu moet ik accepteren dat ik nu over vele dingen zelf geen controle meer heb! En dat is niet leuk kan ik je zeggen…en dit is nog maar een understatement…het is gewoon fokking moeilijk!

Om het over gezeik te hebben, ben ik klaar met zeiken, uitgedruppeld…mijn plasser afgeklopt…doe ik mijn broek omhoog, nog gedruppel…gezeik! Dat heb ik dan niet onder controle, gebeurd niet vaak gelukkig, maar als het dan gebeurd…gezeik noem ik dit! Nog iets, heel anders, maar ook controleverlies…drinken. Een gewoon glas kan ik niet vasthouden…trillingen, morsen…dan maar een ‘speciale’ drinkbeker. Altijd die stomme beker, bier met een rietje…alles met een rietje drinken is zo’n gezeik, maar zonder? Iets is beter dan niets…

Afkortingen…AWBZ, WIA, CIZ, CAK, WMO, UWV, etc…gezeik! Al deze afkortingen…ik ken ze, ik heb ermee te maken. De instanties met wie ik nu maken heb, het lijkt wel een oerwoud…gelukkig weet ik de weg. Eerder werkte ik in de Jeugdzorg, had je ook met veel instanties te maken, toen zei een cliënt wel eens “Het is net een oerwoud”, toen begreep ik het wel, maar nu snap ik het ook en ik ondervind het…juist daarom snap ik het nu. Toen vond ik het gezeik, nu ondervind ik dit gezeik zelf!

Controleverlies…niet meer ‘gewone’ dingen kunnen doen; geen pen vasthouden op de juiste manier, of vork, lepel, mes…geen fijne motoriek meer dan heb je ook veel minder of geen controle meer. Iets van de grond pakken dat gevallen is (papier, cd of bedenk maar wat) gaat niet meer, ja gaat nog maar niet meer goed omdat ik de fijne motoriek mis! En dat vind ik ook gezeik! Het is zo, maar het is en blijft gezeik! Bij alles waar je fijne motoriek nodig bent, is voor mij weg, ik kan het niet meer…ik heb nog mijn grove motoriek, maar daar kun je dingen niet mee doe waarbij je fijne motoriek nodig hebt; zoal schrijven, typen (kan nog, maar met 1 vinger), klussen, etc…bedenk maar wat! Ik leef ermee, ik ben er zo klaar mee…allemaal gezeik!

Als er iets is wat ik de afgelopen jaren geleerd heb is dat je nooit moet opgeven! Hoeveel gezeik ze ook over je heen gooien, met hoeveel gezeik je ook te maken krijgt. Geef niet op! Of zoals Theo Maassen zegt ”Zemaken mij de pis niet lauw!” Het liedje gaat ergens anders over, maar voor mij geeft dit aan dat je niet op moet geven. Carnaval is naar mijn mening ook gezeik!