REFLECTIONS

Als 10 jaar geleden iemand tegen mij had gezegd dat al je 40 jaar wordt zit je in een rolstoel, woon je elders, heb je hersenbeschadiging, krijg/heb je een pens! Had ik diegene voor gek verklaard! Trapte ik diegene zo dat ie zelf in een rolstoel zou komen (dat zou ik ‘nooit’ doen…red.)

Nu woon ik elders, zit ik in een rolstoel, heb ik hersenbeschadiging en krijg/heb ik een pens!! Lang leve 40 Emil. Zo zie je maar…het leven loopt toch anders dan jij je voorstelt.  Ga maar bij jezelf na hoe jij jezelf over 10 jaar ziet…dan zie je anders voor je dan het zal zijn (mijn mening)…je weet het niet! Nu vind ik dat echt niemand kan zeggen hoe zijn of haar leven er over een x aantal jaren uitziet. Echt niet…was het maar zo, maar er kan zo iets gebeuren dat het leven van je totaal veranderd, mij is het overkomen en dit kan jou dus ook gebeuren!!

Tien jaar geleden alweer, er werd een wonder in mijn leven gebracht, 11 alweer bijna, Thomas! Hem wil ik levensles geven: blijf doorzetten wat het leven op je pad gooit…pak het op en geef het een plek op je pad! Het eerste wat op zijn pad werd gegooid was het feit dat zijn vader ‘ziek’ werd (de tranen bungelen nu over mijn wangen terwijl ik dit typ…) en dat heeft hij, als een volwassene. Een plek gegeven. Dit heeft hij ook kunnen door hoe ik, Thekla en Erwin (en hun dochter Tess natuurlijk) met elkaar omgaan….dit is van belang geweest!

40 jaar nu, veertig jaar Emil. Geboren in Harderwijk, opgegroeid in Emmen (Drenthe), Zwolle gaan samenwonen en nu woonachtig in Kampen…oh.. ja tussendoor voor ik hier woonde nog een half jaar in Raalte gewoond (helaas) .

In Raalte was het weer voor het eerst na het voorval, thuis te hebben gewoond (dat niet werkte tot mijn grote spijt), nu samen besloten dat ik op mijzelf moest gaan wonen…moeilijk maar noodzakelijk. De kans kreeg ik Raalte en dit pakte goed uit, ondanks dat ik mijn gezin, voor mijn gevoel, in de steek liet! Maar ik liet ze niet in de steek, samen besloten dit…ik was na het voorval ook al een jaar niet thuis geweest! Ik was veranderd, een andere partner en vader…ik had meer zorg nodig dan dat ik dacht. En je wilt niet dat je partner een verpleegkundige wordt en na veel gepraat te hebben, kwamen wij samen tot het moeilijke besluit dat ik op mijzelf met de juiste zorg moest gaan wonen! Beter voor mijn zoon, Thekla en mij…dit is voor mij echte liefde! Loslaten. Elkaar vrij laten, het beste met iemand voor hebben en gezamenlijk deze beslissing maken.

Met Raalte had en heb ik niets, soms heb je dat. Voor mijzelf was dit een belangrijk leermoment van dit tweede, voor de hersenbloeding = 1 en na = 2, leven. Ik leerde weer op mijzelf te vertrouwen, werd weer onafhankelijker dan ik in lange tijd niet geweest was…vanaf mijn ziekenhuisopname tot dat moment was ik heel afhankelijk. Okay tijdens de revalidatie leerde je steeds zelfstandiger te worden, maar in de praktijk brengen is anders…een cruciale stap in mijn tweede nieuw op te bouwen leven!

Nu in Kampen. Mijn stek wel gevonden hier…ook niet mijn stad, maar beter dan Raalte vind ik. Weer zelfstandiger, een nieuw netwerk opbouwen. Een leven opbouwen hier na zeven jaar heb ik dit wel gedaan… Nu zelfs hier via een gemeentelijk cluster MMB (Mensen Met een Beperking) invloed op het beleid van de gemeente Kampen (beetje dan), sporten, theater-, bioscoop-, café- en restaurantbezoekjes.  Ik ken nu wat mensen hier…

Sinds augustus 2015 heb ik vrijwilligerswerk in de Vogellanden in Zwolle, leuk dit…andere mensen om je heen, onderdeel van een bedrijf…het bedrijf waar ik revalideerde en nu wat terug kan doen voor het bedrijf dat mij mijn eigenwaarde en mijn stem weer gaf! Ik wil niet overdrijven, maar hierdoor heb ik zoveel te danken aan dit bedrijf en de medewerkers daar. Na 1 vol jaar dit nu te doen, heb ik mijn plek daar gevonden en weten de medewerkers daar nu ook wat ze van mij kunnen verwachten. Het voelt goed dit.

Ook in het kader van mijn vorige blog, hier (waar ik vrijwilligerswerk doe) zijn mensen/revalidanten die nu een ander levenspad bewandelen…ook net als ik…een ander levenspad. Je bent daar 1 van de velen en daar word je niet vreemd aangekeken zoals het wel in de rest van de samenleving gebeurt! Mensen kijken anders naar je…’zielig’ zo’n gehandicapte man en dan ook nog in een rolstoel ‘aaaaah’. En dat is toch prettig dat gevoel,, deze maatschappij zegt ‘anderen’  te accepteren, oh onze samenleving is tolerant? Ik vind van niet! Als je anders bent word je vreemd aangekeken, val je buiten de boot. Kijk naar ouderen…hebben meer zorg nodig en dat is een grote last voor de kinderen (met hun eigen gezinnetjes en werk) dus hebben we bejaarden- en verzorgingstehuizen voor hen verzonnen zodat ze ons niet meer tot last zijn. En dit vergoelijken we dan weer door eens per week op ‘bezoek’ te gaan. Acceptatie of tolerant?

In Maart stemmen en dan hoop ik dat er een tolerantere regering komt hier, meer sociaal, zorgzamer…we zullen zien.