NAH een leven

Bij   echte liefde kun je elkaar laten gaan, zonder ruzie… En dat hebben Thekla en ik gedaan, ze heeft een andere partner gekregen..   De hersenbloeding die ik heb gehad heeft er voor gezorgd dat wij geen volwaardige partners meer zijn. Ik ben zeker niet boos op haar, ik ben meer boos op die hersenbloeding. Ik neem haar niets kwalijk, we delen het mooiste dat er is…een kind. Thekla weet dat ik altijd van haar zal houden. Thomas is het bewijs van onze liefde.   Als dat ventje er niet was geweest, was het allemaal anders gelopen. Hij verbind ons…voor altijd en daar zijn wij blij om…echte liefde dus. Bij echte liefde geef je elkaar ruimte…ik woon in Kampen, zij in Zwolle…ruimte genoeg dacht ik zo, maar ik bedoel het   anders. Ruimte om haar eigen leven te leiden, hoe moeilijk dat voor mij ook is. Ruimte om anderen te ontmoeten.   Liefde gaat verder dan samen zijn, samen wonen, samen verplichtingen aan gaan, muzieksmaak, literatuursmaak, vakanties, etc. Liefde is e...

Kijk dan ook eens op de volgende sites: www.nahoverijssel.nl

  Meer willen doen dan mijn gezondheid aan kan…tja, natuurlijk wil ik weer kunnen wat ik voorheen kon; lopen, fietsen, klussen, werken,   samenwonen, beheersen van emoties, minder gevoelig zijn voor licht en geluiden, kleine dingen oppakken…etc. Veel hè? Er is nog veel meer, helaas…maar dat bespaar ik jullie maar! Soms kijk ik naar mensen die kunnen lopen en dan denk ik:”Neem het niet voor lief…als je het niet meer kan…wat dan?” Je gaat het missen als je heet niet meer kunt en dat is bij meer dingen zo, niet alleen bij lopen. Mensen nemen snel iets voor lief, maar als je het niet meer kunt ga je wel anders denken. Soms doe ik meer dan mijn gezondheid aan kan, soms moet je wel… Je wilt graag dingen zelf doen en dan doe je wel eens iets dan je gezondheid aan kan. Je vraagt dan veel van je lichaam en soms is het beter om dan hulp te vragen, maar ik ben eigenwijs! Zelf doen! Het kost mij dan veel energie, het wil wel, maar… Een voorbeeld: een cd valt op de grond, mijn fijne moto...

Slaapproblemen heb ik niet, slapen kan ik wel . Daar heb ik geen problemen mee, voor mijn hersenbloeding ook niet. Geen vermoeidheid maar gewoon, dingen kosten mij wel meer energie, maar ik word er niet meer moe van. Ik heb problemen met initiatiefname, maar er zijn verschillende vormen van initiatief... Ik heb soms moeite met het  initiatief  nemen in het contact houden, ik neem wel initiatief hierin...ik zit op hyves, facebook en twitter, maar dit zijn contacten die ik onderhoud via het web...dit is veilig, wel een goed middel voor mij deze zogenoemde sociale media. Zo kan ik goed contact houden met mensen...kost wel veel tijd, maar dat heb ik er zeker voor over! Dit geeft anderen de kans op de hoogte te blijven over mij, de dingen die ik doe, wat mij leeft en wat ik beleef. Het is ook 1 van de reden dat  initiatief heb genomen voor  deze blog...initiatief...zo zie je maar, er zijn verschillende vormen van initiatief. Ik had er het laatst ook over...

Ik ben nu heel gevoelig voor prikkels, niet prikken van een naald, maar prikkels uit de omgeving. Drukte vermijd ik maar (zoals markten, feestjes) waar veel mensen komen. Die geven mij veel prikkels, ik verlies het overzicht en word dan erg prikkelbaar. Zomaar…er hoeft niets van belang te gebeuren, ik raak dan het overzicht kwijt…en daarmee mijzelf en dan raak ik in paniek. Dat uit zich dan in boosheid en ik ga dingen zeggen die ik niet meen…dus probeer ik die situaties te mijden, het lukt niet altijd, maar ja… Er zijn zeker uitzonderingen, maar die moet ik wel uitzoen. Het zijn in ieder geval situaties waarin ik het overzicht behoud. Veranderingen, daar kan ik nu zeer slecht mee om gaan; alles dat maar een beetje afwijkt van dat wat ik in mijn hoofd heb daar reageer ik nu anders op, dit kan zich uiten in boosheid (uit frustratie), extreem huilen (uit machteloosheid) of schreeuwen (uit combinatie frustratie en machteloosheid). Verandering… Bijvoorbeeld: Ik kies voor een Pizza met pepe...

Sinds mijn hersenbloeding moet ik meer om hulp vragen. Hulp bij van alles, hulp vragen is moeilijk hoor. Ik moest wel een drempel   over en die drempel was groter dan ik dacht! Eerst moet je accepteren dat jezelf iets niet meer kunt, dan moet je leren om hulp te vragen.   De Vogellanden heeft hier voor mij een belangrijke rol ingespeeld, zij gaven mij de ruimte en tijd om dit leren. Nu vraag ik om hulp als ik iets niet kan, maar ik probeer het eerst zelf, als dit niet lukt dan… Accepteren dat ik iets niet kan…het blijft een constant proces! Ik weet nu dat ik dingen moet laten waar de kleine motoriek vereist is; cd oppakken, papier oppakken, batterijen verwisselen en zelfs een bladzijde omslaan…kost mij veel moeite. Het lukt mij wel, uiteindelijk, maar wel met zweet en tranen en heel soms met bloed, maar wel eerst zelf proberen dan hulp vragen. En als mij iets niet lukt, het is zo frustrerend…dan schreeuw ik, vraag mijn benedenbuurvrouw maar, ja ik schreeuw dan hard…heel hard...

Een van de gevolgen na NAH zijn  stemmingswisselingen, ik kan ineens boos worden om iets. In het begin had ik een erg kort lontje, maar hij word steeds langer (gelukkig). Eerder kon ik ineens uit mijn "vel" springen...nu kan  ik het uitstellen...tot de spreekwoordelijke druppel  Had ik voor mijn NAH nog onder bedwang...controle...die controle is nu helemaal foetsie! Weg, tja ik kon zo maar boos worden op mijn kleine ventje, zonder dat ik dat wilde. En dat deed pijn, niet alleen bij, maar ook bij hem...hij begreep niet waarom zijn papa ineens boos kon worden...zelfs ik wist het niet en het uitleggen aan hem kon ik het ook niet als ik het al niet snapte. Machteloos voel je je dan...het stak mij diep, soms moest ik dan huilen, maar dat begreep hij al helemaal niet. Huilen was voor mij op  zulke momenten een uiting van deze machteloosheid. Mijn rol als papa was anders, niet veranderd, maar anders geworden. Ik kan moeilijker praten en moeilijker dingen aan hem duide...