NAH een leven

Het begon ermee dat ik begin 2015 een brief schreef met de vraag of daar vrijwilligerswerk was voor mij…de brief: Beste meneer of mevrouw, Mijn naam is Emil de Boer en heb 9 maanden intern gezeten in de Vogellanden voor revalidatie. Na mijn hersenbloeding in 2008 heb na een ziekenhuisopname in dit centrum gerevalideerd, ik heb hier veel geleerd. Ik had veel therapieën… Een indruk; ik ging er in een bed in en kwam er uit in een rolstoel! Veel geleerd ook en daar ben jullie dankbaar voor! De revalidatie gaf mij zelfvertrouwen en ik werd/voelde mij weer mens! Dit vertrouwen dat jullie mij gaven heeft nu uiteindelijk geresulteerd in het feit dat ik nu vraag of ik bij jullie vrijwilligerswerk mag doen. Ik wil iets terug doen middels vrijwilligerswerk, gewoon werken kan ik niet meer…tot inzicht kwam ik toen helaas, waarom wil ik graag vrijwilligerswerk doen? Omdat ik mij in deze maatschappij, waar ik onderdeel van ben,  nuttig wil maken. Werken maakt mij nog meer een onderdeel...

Verliefd zijn. Wat is dat precies en kun je met beperkingen, zoals ik, verliefd zijn of worden? Op deze vragen wil ik in deze blog antwoord geven. De eerste is makkelijk, vraagt om een definitie wat verliefdheid is…volgens Wikipedia: Verliefdheid Verliefdheid   is een   gevoel   dat iemand heeft in het begin van een liefdesrelatie of eenzijdig zonder relatie, alhoewel sommigen (vaak levenspartners) het voor de rest van hun relatie ervaren met elkaar. Er worden   hormonen   en   neurotransmitters   (oa.   fenylethylamine ,   noradrenaline ,   adrenaline ,   endorfine ,   dopamine   en   oxytocine ) in de hersenen aangemaakt als de persoon het doelwit van de verliefdheid ziet. De hormonen die vrijkomen zijn verslavend, waardoor de persoon de geliefde zo vaak mogelijk wil zien. Het is een emotionele reactie, vaak irrationeel en primitief. Bijna iedereen kent deze wetenschappelijke verklaring van verli...

Hoe kijk ik naar de toekomst? Is er voor mij een toekomst? Wil en kan ik naar mijn toekomst kijken? En wat biedt deze mij? Ik schreef ooit een blog dat was genoemd ‘Utopia’ … Dat ging over het smachten naar, voor mij, een liefdesrelatie…wat toch voor mij een utopie is, nee deze blog gaat over mijn toekomst. The Future. Het is een utopie om te denken dat mijn toekomst zonder beperkingen zal zijn, ook zal ik niet langer mijn streefgewicht behouden (dit tweede feit heeft ook met leeftijd te maken en ik ben levensgenieter en dat in combinatie met mijn beperkingen maakt het extra beperkt, een utopie dus) Geen beperkingen in de toekomst is echt een utopie, mijn beperkingen blijven, zijn constant…wordt niet slechter, ik moet er mee leren leven of ik nu wil of niet! Wel gaan we, ik en mijn contactpersoon hier, kijken naar hulpmiddelen bij het lopen en eten…maar dit zijn hulpmiddelen geen oplossingen voor mijn beperkingen. Hulpmiddelen daar blijf ik afhankelijk van, het helpt m...

Als 10 jaar geleden iemand tegen mij had gezegd dat al je 40 jaar wordt zit je in een rolstoel, woon je elders, heb je hersenbeschadiging, krijg/heb je een pens! Had ik diegene voor gek verklaard! Trapte ik diegene zo dat ie zelf in een rolstoel zou komen (dat zou ik ‘nooit’ doen…red.) Nu woon ik elders, zit ik in een rolstoel, heb ik hersenbeschadiging en krijg/heb ik een pens!! Lang leve 40 Emil. Zo zie je maar…het leven loopt toch anders dan jij je voorstelt.  Ga maar bij jezelf na hoe jij jezelf over 10 jaar ziet…dan zie je anders voor je dan het zal zijn (mijn mening)…je weet het niet! Nu vind ik dat echt niemand kan zeggen hoe zijn of haar leven er over een x aantal jaren uitziet. Echt niet…was het maar zo, maar er kan zo iets gebeuren dat het leven van je totaal veranderd, mij is het overkomen en dit kan jou dus ook gebeuren!! Tien jaar geleden alweer, er werd een wonder in mijn leven gebracht, 11 alweer bijna, Thomas! Hem wil ik levensles geven: blijf doorzette...

2017 het jaar dat het 10 jaar terug is dat mijn laatste ‘normale’ jaar startte. Het laatste jaar begon voordat ik op 24 januari 2008 mijn hersenbloeding zou krijgen die mijn hele leven in een klap veranderde. Dat wist ik nog niet bij de start van 2007. 2007; verhuizing, Thomas die 1 wordt, een congres/meeting in Portugal, vakantie op Zakynthos en ik werd 30! Aan het begin van het jaar 2007 kon ik niet weten dat in 2008 mijn leven compleet zou veranderen. 2007 was net begonnen, in 2006 vader geworden, gelukkig met mijn vriendin, we zetten een volgende stap in ons leven…ouderschap…een nieuw huis, groter, veel plannen. 2007…ik werk bij Bureau Jeugdzorg (BJZ) en vond het een geweldige baan, leuke collega’s, ik had ambitie voor een grootse carrière bij BJZ…voel me als een vis in het water, ik had plezier in mijn werk, hoe zwaar het soms ook was! Wie kon mij wat maken, 2007 was MIJN jaar! Het begin van een glansrijk leven! 2007 werd ‘ons’ jaar! Nieuw huis, werk, ouders, goed en ...

Het jaar voor mij in steekwoorden; muzikaal, vrijwillig, vrienden, familie, film, series, sporten en alcohol. Ja alcohol…niet in grote getale, maar in ieder geval op de vrijdag- en zaterdagavond bij de TV. Mijn favoriet? Cola-rum of ook wel Baco genoemd, maar dit zegt dat er Bacardi in de mix zit en tegenwoordig drink ik andere rum. Maar okay geen echte baco’s meer…maar komt op hetzelfde neer.  De cd’s die ik in 2016 gekocht heb en goed vond even een lijstje (top 10) 1.        Robbie Williams               The Heavy Entertainment Show              2.        Red Hot Chili Peppers       The Getaway 3.        Beth Hart                 ...

Een medebewoner hier houdt sinds kort ook een blog bij, hij schreef iets dat mij raakte: “ik weet dat bepaalde mensen hierdoor ook niet meer met mij in contact willen omdat een beeld word geschetst dat dit een gekkenhuis is . en onbewust deze doelgroep aan hun voorbij laten gaan . mensen die ook jaren gewerkt hebben en nu nog steeds op hun manier met wat in hun mogelijkheden ligt nee dit is een huis waar mensen wonen net als jouw en ik . mensen die een hele goede baan hadden  . mensen die iets is overkomen waar ze niet hebben om gevraagd. ik zie vechters om een die er elke dag weer het beste van proberen te maken .” Dit raakte mij  omdat het ook zo gaat. We kunnen er omheen draaien en het ontkennen, maar een vriend of familielid hebben met een beperking is zwaar. En is voor sommigen zo zwaar dat ze daar niet mee geconfronteerd willen worden. Dit begrijp ik, voor dat dit mij overkwam dacht ik ook zo…ga het maar uit de weg, word ik er niet mee geconfronteerd...