Doorgaan naar hoofdcontent

VET!


Nu ik NAH heb en niet meer kan lopen en in een rolstoel zit…beweeg ik minder. Maar ik wil nog genieten…eten, drinken en snacken hoort daarbij vind ik, maar door minder beweging (geen sport meer, niet lopen of rennen) vliegen de kilo’s er aan! Moet nu minderen, lastig, balans vinden tussen nog kunnen genieten en minder bewegen…”Hoe doe je dit?”

Ik heb een diëtiste in de armen genomen, je moet ergens beginnen. Als ik zo doorga als ik nu doe, ben ik aan het einde van dit jaar heeeeeeeeel zwaar! Een dikzak wil ik niet worden, daar word ik niet gelukkig van en ik ben de afgelopen jaren ook bezig geweest om weer levensgeluk te vinden ondanks mijn hersenletsel. En omdat nu weg te werpen? Nee, al het werk voor niets geweest…dat nooit!

Maar het is allemaal zo lekker; bier, Bacardi®, pizza, droge worst, kaas, Japanse nootjes, borrelnootjes, chips, cola, vla, ijs, etc. ik hoef niet te stoppen, maar minderen.  Genieten met mate dus! Dat word nu mijn uitdaging, mijn nieuwe gevecht. Het gevecht tegen de kilo’s!

Na mij gevecht om te overleven, wat ik glorieus gewonnen heb, staat nu het volgende gevecht te wachten op mij! Deze zal ik ook glorieus winnen! Doorzettingsvermogen, een sterke wil en een doel heb ik.
Niet in de verleiding komen, weerstaan die verleidingen, een gevecht waarbij je veel discipline nodig hebt, een sterke wil en een doel. Twee heb ik, maar discipline heb ik ook wel maar niet zoveel dus, dat moet meer worden! Hoe? Door steeds vaker de verleidingen te weerstaan en niet (te) boos op jezelf worden als het een keer niet lukt denk ik. Door boos op jezelf te worden en jezelf hierdoor te straffen werk alleen maar averechts naar mijn mening.

Levensgeluk krijg ik niet door mij dik te voelen, word ik juist ongelukkig van, dus een paar kilootjes eraf en dan word ik gelukkiger. Denk ik van wel, is toch algemeen…iedereen is gelukkiger als je lekker in je vel zit, ik zit lekker in mijn vel als er wat pondjes afgaan… zo denk ik erover tenminste.


Levensgeluk…

Reacties

  1. Kaylah2 maart 2013 om 00:52

    Hoi, Ik kwam via google op je blog. Het is erg jammer dat je NAH hebt. Ik heb een moeder ook met NAH als gevolg van een hersenbloeding en heb ook een blog aangemaakt. Ik zal je een tijdje volgen. Sterkte.

    Groetjes, Kay.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

I AM BACK BABY

  23 september schreef ik mijn laatste blog…veel is gebeurd tussen toen 23 september 2023 en nu 24 oktober 2024. Jezus wat is er veel gebeurd, even een lijst(je): verhuist, Thomas afgestudeerd mbo’er, 15 kilo erbij (WTF), nieuwe collega bij Vogellanden (mijn nieuwe leidinggevende maar ook meer collega), sporten twee keer per week, zelf koken, tatoeages, leukste weekend ooit gehad, oorlog Oekraïne, oorlog Gaza, Trump, de grote eikel, weer herkozen als president van USA (= domste president ever), gezeik met het CAK (what is new?), intimiteit, nieuwe muziek en oude muziek, twee verkiezingen (volgende week 2 e ).   Teveel om op te noemen in een lijst(je), maar ik schrijf deze blog weer omdat ik dacht dat ik er klaar mee was, niet dus. Schrijven geeft rust in mijn hoofd, ‘van je afschrijven helpt de mind’ en deze bewering is waar! Niet dat ik de afgelopen jaren onrustig ben geweest, zeker niet hoor; muziek heb ik nog om mijn emoties te kanaliseren, nieuwe therapie die mij rust br...
4 reacties
Meer lezen

WHO CARES?

  Deze fucking maatschappij is veel harder geworden in de afgelopen 35 jaar, als het al niet langer is! Eerder kon je nog demonstreren, je mening verkondigen, hield jij je aan regels, ook verkeersregels. Waren we tolerant als Nederlanders; kon als vrouw gewoon over straat zonder lastig gevallen te worden (ook in de nacht), hand in hand over straat lopen, met keppeltje op lopen… vroeger was het beter! Maar echt hoor, zonder te klinken als een zeurende oude man, het was ook beter voor de komst van de sociale media ! Het heeft ons dichterbij elkaar gebracht , maar ook veel muren om ons heen gezet, ons uit elkaar getrokken. We kregen geschiedenisles in hoe de verzuiling in de jaren 70 verdween, maar met de komst van de sociale media is er een nieuwe, nog duidelijkere verzuiling ontstaan. En AI verergert dit nog meer! De sociale media heeft ons, mij, niet alleen negativiteit gebracht; wat ik al eerder zei het heeft ons ook dichterbij elkaar gebracht, zonder kon ik niet in mijn situati...
2 reacties
Meer lezen

ACCEPTATIE IS K*TWOORD

  Ik zeg altijd dat ik het niet accepteer wat mij is overkomen, maar dat je er mee leert leven! Acceptatie is een kutwoord! Acceptatie van iets is stilstand en passief vind ik! En ook in een boek wat ik las ‘ ik mis mij ook – leven met niet aangeboren hersenletsel’ van Masha Kamphuis & Ronald Giphart   kwam ik deze opmerking van Mascha tegen: “Ik denk dat acceptatie, om dat rotwoord toch te gebruiken, uiteindelijk betekent dat je je minder afzet tegen je nieuwe zelf.” Hier kan ik wel gedeeltelijk mee eens zijn, je accepteert nooit wat je is overkomen, maar ik accepteer wel dat ik mij minder afzet tegen mijn nieuwe zelf. Deze acceptatie (vind het nog steeds een kutwoord) is een proces van jaren geweest, jaren ermee leven, jaren ermee dealen, er over schrijven, er met je naasten erover praatten, uitleggen…bewustwording creëren over mijn nieuwe ik. In het boek vind je ook deze handige tips: (ik heb ze wel beetje aangepast, maar ze komen uit het boek ‘IK MIS MIJ OOK – lev...
Een reactie posten
Meer lezen