NAH een leven

Nu ik NAH heb en niet meer kan lopen en in een rolstoel zit…beweeg ik minder. Maar ik wil nog genieten…eten, drinken en snacken hoort daarbij vind ik, maar door minder beweging (geen sport meer, niet lopen of rennen) vliegen de kilo’s er aan! Moet nu minderen, lastig, balans vinden tussen nog kunnen genieten en minder bewegen…”Hoe doe je dit?” Ik heb een diëtiste in de armen genomen, je moet ergens beginnen. Als ik zo doorga als ik nu doe, ben ik aan het einde van dit jaar heeeeeeeeel zwaar! Een dikzak wil ik niet worden, daar word ik niet gelukkig van en ik ben de afgelopen jaren ook bezig geweest om weer levensgeluk te vinden ondanks mijn hersenletsel. En omdat nu weg te werpen? Nee, al het werk voor niets geweest…dat nooit! Maar het is allemaal zo lekker; bier, Bacardi®, pizza, droge worst, kaas, Japanse nootjes, borrelnootjes, chips, cola, vla, ijs, etc. ik hoef niet te stoppen, maar minderen.  Genieten met mate dus! Dat word nu mijn uitdaging, mijn nieuwe gevecht. He...

Het jaar is bijna voorbij…wat een jaar. De wereld verging niet, bezuinigingen, crisis, Project X feest, facebook-moord, succesvol EK, olympische spelen in Londen, Obama herkozen, Kuipers, Higgs, amnestiewet Suriname, . R.I.P. Piet Römer,  Whitney Housten, Adam Yauch, Komrij, Michael Clarke Duncan,  Jeroen Willems, Silvia Kristel, Bernlef en vele anderen zijn heengegaan in 2012 . 2013…vijf jaar geleden, 24 januari 2008, veranderde mijn leven voor altijd. Mijn lustrumjaar…feestje omdat ik er nog ben, mijn zoontje kan zien opgroeien tot een jonge knul. Zonder de operatie die ik heb gehad had ik geen feestje kunnen vieren, zonder die operatie geen lustrumjaar gehad. Ja, 5 jaar geleden dat Emil dood ging…geen feest, bloemen op mijn graf op bij mijn urn…moet ik niet aan denken nu, maar het had niet veel gescheeld. Maar ik ben er nog, wel wat anders dan ik me voorgesteld had maar ja. Vooruitkijken niet achterom, geweest is geweest. Ik kan het niet terugdraaien, ik ben nu ...

Nu ik NAH heb is er een leven voor en na mijn hersenbloeding. Mijn leven voor de hersenbloeding, stond ik middenin het leven. Ik had veel vrienden, was erg sociaal, kwam graag onder de mensen, ik had een geweldige baan, geweldige collega’s, eigen huis, ik woonde samen met de liefde van mijn leven, we hebben saampjes een prachtige zoon gemaakt…woonden in een beste buurt, contacten met de buren die super zijn (daar hebben we het mee getroffen). Ik had een enorm netwerk en ik was daarin de spil…degene die het initiatief nam. En toen ineens de hersenbloeding.  Het veranderde alles, weg baan, weg spil in het netwerk, weg samenwonen. Ineens stond de liefde van mijn leven er alleen voor, ik viel weg… zij heeft veel gehad aan onze buren, vrienden, familie en kennissen. Deze hielpen haar waar nodig…tja ze stond er ineens, zonder er voor gekozen te hebben, alleen voor. Hierdoor kwam haar zelfstandigheid (die ze allang in haar had), vechtlust, overlevingsdrang en plankunde...

Met het vliegtuig naar verre bestemmingen, met de auto ergens heen, treinreis…ik zou het allemaal wel willen, maar helaas! Ooit op een vliegtuig met invalidentoilet gezien? Ik niet! En ja…ik ben nu invalide…en ophouden kan op korte stukjes wel, maar op lange vluchten? Met de auto ergens heen, kan nog…alleen rij ik zelf niet meer, dus er moet iemand mee die kan rijden. Dan moet naast de bagage ook nog mijn rolstoel er in passen. Treinreis? Mij niet gezien! Naast het teveel aan prikkels is de trein nu niet echt rolstoelvriendelijk, zeker niet in het buitenland! Ik kan nooit meer alleen op vakantie, of ik moet in een groep of iemand uit mijn naaste kring moet met mij op vakantie willen! Maar zelfstandig? Ik kan niet koken dus er moet altijd iemand mee om voor mij te koken. Ik heb zorg nodig dus, ook tijdens een vakantie. Er zijn wel reizen met zorg naar het buitenland voor minder validen, maar die zijn mij te duur. En ik ga liever met naasten op vakantie die ik vertrouw met ...

Na een heftig onderwerp, nu iets anders, maar heeft wel raakvlakken. Een liedje van Queen.   Druk…heeft iemand met NAH druk? Voelt hij/zij druk? Ervaart iemand dan druk? Ja hoor, op verschillende manieren! Druk, wat is dat? Wat zegt wikipedia over druk: D ruk In de natuurkunde bedoelt men met het begrip druk de drukkracht per oppervlakte-eenheid. Druk is een vorm van mechanische spanning die het tegengestelde is van rekspanning. De SI-eenheid van druk is de pascal (Pa), maar ook de bar en de atmosfeer worden soms gebruikt. Anders dan rekspanning is druk ook van toepassing op een medium als gas of een vloeistof; deze wordt uitgeoefend op de wanden van het vat waarin het medium zich bevindt, of op het oppervlak van een object dat zich in het medium bevindt. De druk is ook in vaste materialen altijd in alle richtingen gelijk: het is het gemiddelde van de drie axiale spanningen.[1] De relatie tussen druk, temperatuur, volume en aantal moleculen in een gas wordt beschreven d...

Even terugkomen op mijn vorige blog. De chinezen hebben een andere omschrijving voor seks, Ronald Giphart schreef er ook al over in roman “Phileine zegt sorry”: “Regen en wind maken” mooi toch? Het boek en de film zijn een aanrader. Laten wij regen en wind maken klinkt vriendelijker dan laten we seks hebben! Het klinkt ook veel romantischer…dus een tip voor de mannen die dit lezen: Vrouwen horen liever “laten we regen en wind maken” dan “laten we seks hebben”. Liever horen ze het helemaal niet (doen is leuker), maar als je het dan toch wilt benoemen, kun je beter over regen en wind hebben dan het S-woord in de mond te nemen. Taboes doorbreken, over dingen praten die men liever niet doet, dat wil ik graag. Moeilijk? Ja! Makkelijk? Nee! Nodig? JA! Ik wil een keer weer regen en wind maken, ook al heb ik een beperking! Mag er wel weer eens van komen, ik ben er klaar voor. Maar durf ik het nu? Ik heb een boekje dat heet “Giphtaal” de woordvonsten door Ronald Giphart, w...

In mijn eerste blog schrijf ik over wat NAH is en de gevolgen, een van de gevolgen is het verminderen van seksuele gevoelens. Een moeilijk onderwerp, zo niet taboe voor velen… voor mij is het ook moeilijk om hier over te schrijven, maar ik moet…het is onderdeel van het leven ook bij een nah’er…ook al is het moeilijk. Ik denk dat er wel behoefte aan is, aan een blog over seksuele gevoelens. Tijdens mijn revalidatie in de Vogellanden is de terugkeer naar huis voor mij een doel geweest. Voor elke revalidant is terugkeer een belangrijk revalidatie doel; in het gezin, relatie, maatschappij of anders. Je bent een mens en die heeft gevoelens ook seksuele gevoelens. In de Vogellanden hebben ze veel voor mij betekend, heel veel kun je wel zeggen. Maar als het doel terugkeer is en voor mij terugkeer naar huis…partner…kind…gezin dus. Ik had een relatie toen het gebeurde en wij hebben een kind gemaakt, een mens, wij samen dus seksuele gevoelens zijn een onderdeel van de relatie en daar werk ...