Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

REFLECTIONS

Als 10 jaar geleden iemand tegen mij had gezegd dat al je 40 jaar wordt zit je in een rolstoel, woon je elders, heb je hersenbeschadiging, krijg/heb je een pens! Had ik diegene voor gek verklaard! Trapte ik diegene zo dat ie zelf in een rolstoel zou komen (dat zou ik ‘nooit’ doen…red.) Nu woon ik elders, zit ik in een rolstoel, heb ik hersenbeschadiging en krijg/heb ik een pens!! Lang leve 40 Emil. Zo zie je maar…het leven loopt toch anders dan jij je voorstelt.  Ga maar bij jezelf na hoe jij jezelf over 10 jaar ziet…dan zie je anders voor je dan het zal zijn (mijn mening)…je weet het niet! Nu vind ik dat echt niemand kan zeggen hoe zijn of haar leven er over een x aantal jaren uitziet. Echt niet…was het maar zo, maar er kan zo iets gebeuren dat het leven van je totaal veranderd, mij is het overkomen en dit kan jou dus ook gebeuren!! Tien jaar geleden alweer, er werd een wonder in mijn leven gebracht, 11 alweer bijna, Thomas! Hem wil ik levensles geven: blijf doorzette...

ABNORMAAL LEVENSPAD?

2017 het jaar dat het 10 jaar terug is dat mijn laatste ‘normale’ jaar startte. Het laatste jaar begon voordat ik op 24 januari 2008 mijn hersenbloeding zou krijgen die mijn hele leven in een klap veranderde. Dat wist ik nog niet bij de start van 2007. 2007; verhuizing, Thomas die 1 wordt, een congres/meeting in Portugal, vakantie op Zakynthos en ik werd 30! Aan het begin van het jaar 2007 kon ik niet weten dat in 2008 mijn leven compleet zou veranderen. 2007 was net begonnen, in 2006 vader geworden, gelukkig met mijn vriendin, we zetten een volgende stap in ons leven…ouderschap…een nieuw huis, groter, veel plannen. 2007…ik werk bij Bureau Jeugdzorg (BJZ) en vond het een geweldige baan, leuke collega’s, ik had ambitie voor een grootse carrière bij BJZ…voel me als een vis in het water, ik had plezier in mijn werk, hoe zwaar het soms ook was! Wie kon mij wat maken, 2007 was MIJN jaar! Het begin van een glansrijk leven! 2007 werd ‘ons’ jaar! Nieuw huis, werk, ouders, goed en ...

TERUGBLIK 2016

Het jaar voor mij in steekwoorden; muzikaal, vrijwillig, vrienden, familie, film, series, sporten en alcohol. Ja alcohol…niet in grote getale, maar in ieder geval op de vrijdag- en zaterdagavond bij de TV. Mijn favoriet? Cola-rum of ook wel Baco genoemd, maar dit zegt dat er Bacardi in de mix zit en tegenwoordig drink ik andere rum. Maar okay geen echte baco’s meer…maar komt op hetzelfde neer.  De cd’s die ik in 2016 gekocht heb en goed vond even een lijstje (top 10) 1.        Robbie Williams               The Heavy Entertainment Show              2.        Red Hot Chili Peppers       The Getaway 3.        Beth Hart                 ...

GESCHIKT

Een medebewoner hier houdt sinds kort ook een blog bij, hij schreef iets dat mij raakte: “ik weet dat bepaalde mensen hierdoor ook niet meer met mij in contact willen omdat een beeld word geschetst dat dit een gekkenhuis is . en onbewust deze doelgroep aan hun voorbij laten gaan . mensen die ook jaren gewerkt hebben en nu nog steeds op hun manier met wat in hun mogelijkheden ligt nee dit is een huis waar mensen wonen net als jouw en ik . mensen die een hele goede baan hadden  . mensen die iets is overkomen waar ze niet hebben om gevraagd. ik zie vechters om een die er elke dag weer het beste van proberen te maken .” Dit raakte mij  omdat het ook zo gaat. We kunnen er omheen draaien en het ontkennen, maar een vriend of familielid hebben met een beperking is zwaar. En is voor sommigen zo zwaar dat ze daar niet mee geconfronteerd willen worden. Dit begrijp ik, voor dat dit mij overkwam dacht ik ook zo…ga het maar uit de weg, word ik er niet mee geconfronteerd...

LEVENSFASE

Ieder mens gaat door verschillende fases in het leven… Bij niet anders, nou ja…je hebt mijn leven voor de bloeding met de verschillende levensfases en na de bloeding heeft ook zo zijn verschillende fases. Ziekenhuisopname, revalidatie, niet meer thuis kunnen wonen maar in een woonvorm. Hier, in Kampen,  woon ik sinds 2010 en ik heb na vele jaren en mijn instelling hier wat opgebouwd…een leven rondom mijn beperking…het mooie hier is dat heel dicht in het centrum is, voorzieningen als bioscoop, kroeg, restaurant, winkels, theater en veel andere voorzieningen zijn dichtbij, je/ik loop/rol er zo heen. Netwerk opgebouwd met vrijwilligers, vrienden hier, familie ook…structuur in mijn ‘nieuwe’ leven hier. Maar ik heb altijd de wens gehad om terug te gaan naar Zwolle en ik ben er nu klaar voor en ik krijg een kans. En dit vind ik eng; alles wat ik hier heb opgebouwd laten gaan en dat in Zwolle weer opbouwen…onzekerheid, spanning…keuzes maken. Nieuwe levensfase! Het hoort bij ...

Waar is het veiligheidsgevoel gebleven?

Het gevoel van veiligheid hier…is het weg,  zijn er factoren die hier mij (en andere bewoners) een onveilig gevoel geven? Eerst maar een vertellen wat veiligheid precies is: Veiligheid =   Veiligheid is de mate van afwezigheid van potentiële oorzaken van een gevaarlijke situatie of de mate van aanwezigheid van beschermende maatregelen tegen deze potentiële oorzaken. Veiligheid is een relatief begrip, aangezien niets onder alle omstandigheden volledig zonder gevaar is. Het begrip veiligheid bestaat zowel rationeel als denkbeeldig. Rationeel kunnen er allerlei berekeningen worden toegepast op een situatie om te bepalen of deze veilig is. Daarnaast is er nog denkbeeldige veiligheid. Iemand kan zich veilig voelen maar het rationeel gezien niet zijn en andersom. Dit wordt ook wel schijnveiligheid (resp. schijnonveiligheid) genoemd. (volgens Wikipedia ) De situatie: een bewoner heeft psychische problemen gekregen, hij had een psychose gekregen door verschillend...

MACHT IN HET KWADRRAAT (M²)

Vervoer, voor iedereen van belang en zeker als je, zoals kwetsbare doelgroepen, heet zelf niet meer kan en je afhankelijk bent vaan een vervoersservice in je gemeente! Wat heeft men hier bedacht? Er wordt gekort dus de gemeente hier denkt geld uit te sparen door de vervoersservice hier uit te laten voeren door een organisatie die gebruikt maakt van vrijwilligers. Niets tegen vrijwilligers, ik ben blij dat ze er zijn en bereid zijn om dingen voor ons, kwetsbaren in de samenleving, te doen. Maar vervoer? Tot op een zekere hoogte. De professionaliteit vervalt, minder inzet, op feestdagen wordt niet gereden, weekenden worden moeilijk, ’s avonds kan wel maar een dag van te voren regelen (spontaniteit weg), centrale minder bereikbaar (tot 16:00, na dit tijdstip zoek je het maar uit!) … nog wel meer dingen. De gemeente Kampen denkt veel te makkelijk! Geld besparen okay, maar er ons afhankelijken worden niet gespaard dus. Afhankelijk ben ik van vervoer…ik kan niet zelf autorijden (tra...