ACCEPTATIE IS K*TWOORD

 

Ik zeg altijd dat ik het niet accepteer wat mij is overkomen, maar dat je er mee leert leven! Acceptatie is een kutwoord! Acceptatie van iets is stilstand en passief vind ik!

En ook in een boek wat ik las ‘ik mis mij ook – leven met niet aangeboren hersenletsel’ van Masha Kamphuis & Ronald Giphart  kwam ik deze opmerking van Mascha tegen: “Ik denk dat acceptatie, om dat rotwoord toch te gebruiken, uiteindelijk betekent dat je je minder afzet tegen je nieuwe zelf.”

Hier kan ik wel gedeeltelijk mee eens zijn, je accepteert nooit wat je is overkomen, maar ik accepteer wel dat ik mij minder afzet tegen mijn nieuwe zelf. Deze acceptatie (vind het nog steeds een kutwoord) is een proces van jaren geweest, jaren ermee leven, jaren ermee dealen, er over schrijven, er met je naasten erover praatten, uitleggen…bewustwording creëren over mijn nieuwe ik. In het boek vind je ook deze handige tips: (ik heb ze wel beetje aangepast, maar ze komen uit het boek ‘IK MIS MIJ OOK – leven met niet aangeboren hersenletsel’ van Masha Kamphuis & Ronald Giphart)

 

1.      Verdiep je in hersenletsel; lees boeken (zie bijvoorbeeld de Leeslijst achter in dit boek) en websites, luister podcasts.

2.      Gebruik Nivea. Dat staat voor: Niet Invullen Voor Een Ander. Kortom: stel open vragen. Je kunt helemaal mis zitten met je eigen idee over hoe het met iemand is.

3.      Niet dramatiseren, daar beur je iemand niet mee op.

4.      Laat oma thuis. Dat staat voor: Geen Oordelen Geen Meningen Geen Adviezen

5.      Blijf degene met nah betrekken in je leven. Nodig iemand dus uit voor feestjes of activiteiten. Zelf zeg ik liever nee dan dat ik niet word gevraagd.

6.      Geef de ander altijd ruimte om de afspraak te verzetten.

7.      In gesprekken: laat stiltes vallen, ga niet te snel achter elkaar door. Het kost de ander moeite om ertussen te komen. Rust is dan fijn.

8.      Als degene met nah met iets bezig is, zoals koken of met een ander in gesprek, praat er niet zomaar doorheen. Gebruik een moment van rust of check of het uitkomt dat je iets vraagt. Te veel tegelijk geeft kortsluiting.

9.      Wees een oen. Dat staat voor: Wees Open Wees Eerlijk Wees Nieuwsgierig

 

Het boek is een aanrader om te lezen! Op pagina 119 van dit boek staat de Leeslijst om je nog verder te verdiepen in het onderwerp hersenletsel. Ik wil nog even stilstaan bij een indrukwekkend boek over wat de invloed van hersenletsel heeft op vriendschap: ‘Infarct’ Een eerlijk en ontroerend verslag van Viggo Waas en Peter Heerschop over de weg terug na een herseninfarct, en een weergave van een prachtige vriendschap 

 Als er iets is wat mijn ziekte mij tot nu toe heeft geleerd, dan is het ‘loslaten’. Mijn werk heb ik moeten prijsgeven, mijn relatie, mijn sportieve leven al helemaal en een groot deel van mijn sociale omgang is niet meer wat die was voor mijn hersenbloeding. De al eerdergenoemde ‘onontkoombare breuk in de levenslijn’ heeft mijn leven in tweeën gehakt: een afgesloten leven aan de ene kant en een ‘onbestemde periode’ aan de andere. Wat ik in deze onbestemde periode heb gedaan is veel ‘loslaten’ en een nieuw leven ‘opbouwen’; met alle restverschijnselen die ik heb overgehouden van mijn hersenbloeding…de inmiddels voor mij en mijn omgeving de bekende beperkingen.

Loslaten loopt als een rode draad door mijn ‘nieuwe leven’. Daarom heb ik er ook verschillende blogs geschreven, waarin dit grote thema in het leven met NAH aan bod komt.

Loslaten, tja, ook mijn goddelijke lichaam dat ik voorheen had! Nu kijk ik toe hoe ondanks twee keer per week sporten mijn lichaam veranderd in een barbapapa, een peer vormig lichaam; buikje en onderkin…dikkere kop. Loslaten…moet dan maar dingen laten en minder genieten van lekker eten? Nou nee ik wil genieten. Ik blijf sporten, meer gezonde dingen koken en eten, maar de kaas, worst en alcohol blijven; misschien minder en zeker niet meer! Ik heb mijn goddelijke lichaam losgelaten…in mijn rolstoelleventje nu moet ik hier mee dealen en er zoveel mogelijk aan doen, maar ik zal niets laten! Doei goddelijke lichaam! Ik zet mij minder tegen af tegen mijn ‘nieuwe’ zelf.

Loslaten, je minder afzetten, accepteren, verlies, maar doorzetten! Zijn de woorden in mijn ‘nieuwe’ leven, mijn ‘nieuwe’ normaal… Wat dat betreft past de slogan van ons nieuwe kabinet er ook goed bij; ‘AAN DE SLAG!’. Ik moet aan de slag blijven om mijn ‘nieuwe’ leventje leefbaar en dragelijk te houden. En daar zijn soms moeilijke keuzes en beslissingen voor nodig! Net als bij en door dit nieuw kabinet; wil je deze opgebouwde samenleving leefbaar en dragelijk houden zijn soms moeilijke keuzes en beslissingen voor nodig!

 

Iets dat nooit zal accepteren zijn medewerkers die zich meer wanen dan een bewoner, de baas willen spelen…tja…wij wonen hier en dan ben je achterlijk, nou…nooit! Ach wat zal ik zeggen, ik mis medewerkers hier zoals we in Kampen hadden; begripvol, kennis van zaken, empathie; medewerkers die je mens zien en je ondersteunen, naast je staan en je wonen hier prettig maken! Daar zijn de medewerkers hier toch ook voor? Ik mis dit vaak en hierdoor ‘flip’ ik soms omdat ik zie dan hoe medewerkers zich soms gedragen t.o.v. bewoners (onrecht in mijn ogen dan) en dan word ik woest en flip ik en gaan medewerkers ook nog met mij in discussie! Dat is olie op het vuur gooien!! Dit is nou het typische geval van onkunde van de medewerkers; weten niet wat hersenletsel bij mij doet, ondanks dat dit in mijn dossier staat onder kopje ‘persoonsbeeld’ (maar moeten ze het wel lezen). Ik woon hier prima en medewerkers leveren goede zorg, maar de begeleiding mag echt veel beter!