NAH een leven

t ja, verliefd als je in een rolstoel zit. Dat kan, maar diegene op wie je verliefd ziet als eerste de rolstoel en zeggen wel “De eerste indruk is belangrijk”, nou mooi kloten! De eerste indruk bij mij is een vent in een rolstoel…lekker dan. Vrouwen willen vaak een “normaal” iemand en de rolsstoel valt daar niet onder. Als ze nou eens verder kijken, maar nee. Ik wil wel een vriendin hebben, maar niet iemand met een zichtbare beperking, zoals ik, of helemaal geen. Een ‘gehandicapte’ in een relatie is naar mijn idee wel genoeg! Maar welke meid wil nu zo’n relatie? Daten…datingsite? Er is nog geen datingsite voor mensen met een zichtbare handicap die een date willen met een ‘normaal’ meisje of jongen. Je hebt vele datingsites…voor hoogopgeleiden, ‘normale’ mensen (lexa, pepper), sites voor sexdates, maar geen voor nah’ers… Een vriend van mij opperde eens om zo’n site te beginnen, misschien doe ik dat nog wel. Als ik of iemand met een zichtbare beperking in contact wil komen is da...

vraag of opmerking n.a.v. een blog of wil jij gewoon wat kwijt/zeggen, ik heb een email adres aangemaakt, vragen wil ik op reageren asap (zo snel mogelijk) nah.eenleven@yahoo.com

Ik verdrietig? Ik ben mijn huis, vriendin, werk, auto en sommige vrienden kwijt. Veel kwijtgeraakt, heb ik daarom verdriet? Ja, soms zeker wel. Tranen vloeien dan rijkelijk… Bij het horen van de bepaalde liedjes van bijvoorbeeld Acda en de Munnik, Spinvis, the Doors, Lenny Kravitz om er maar een paar te noemen. Herinneringen die bepaalde emoties oproepen? Heb ik ook; muziek bijvoorbeeld… De eerste keer weg met Thekla naar Noordwijk aan Zee, ons nummer toen “Het regent zonnestralen” van Acda en de Munnik. En het nummer van Van Dik Hout “Laat het los” samen met Joyce het keihard meezingen aan de bar in het Beugeltje. Skik met “Op fietse” de omgeving waar hij over zingt dan ken ik en vele stukken heb ik ook gefietst. Als puber…als ik boos was op mijn moeder ofzo draaide ik vaak de Heideroosjes “Tering tyfus Takketrut” Zo zijn er nog veel meer te noemen. Wat zegt Wikipedia over verdriet: Verdriet Verdriet of droefenis is een emotie waardoor mensen en dieren kunnen uitdrukk...

Afhankelijkheid stom? Soms wel soms niet… Ja een open deur…ik weet het, maar het is echt zo. Soms kun je niet zonder afhankelijk zijn… neem nu iemand als mij, iemand met NAH…kun je niet meer alles zelf, dus moet je wel anderen vragen soms om iets voor elkaar te krijgen. Bijvoorbeeld; niet zelf kunnen rijden, nu ben ik afhankelijk van de taxi of van een persoon die wel kan rijden (die ook nog eens met mij opgescheept wil zitten). Medicatie, na lang gebruik en langzaam afbouwen, ben ik hier niet meer afhankelijk van…ik ben er nu af! Ze hielpen mij om mijn emoties onder controle te krijgen, nu heb ik zelf steeds meer onder controle, in het begin was ik flipperkast…hoge pieken in mijn emoties (zoals mijn boosheid), de medicatie hielp de pieken lager te maken…afvlakken noemen ze dat…nu, na een paar jaar, doe ik afvlakken zelf (zo min mogelijk pieken, meer controle). O ja…mijn drain…in mijn hoofd; even ter informatie. Toen ik die bloeding had, kon ik mijn hersenvocht niet zelf afvlo...

Met de taxi, krijgen van zorg, naar een ActiviteitenCentrum, speciale beker, invalidentoilet, boodschappen. Maar enkele voorbeelden dat ik afhankelijk ben van anderen en dit is stom…niet leuk, maar ik kan het niet veranderen. Koken deed ik erg graag, was ook een hobby van mij…vond het leuk, maar kan niet meer koken. Ik heb nog steeds een abonnement op de Delicious© het kookblad, nu kijk ik er in en lees het alleen nu, maar voor mijn hersenbloeding maakte ik maaltijden uit dit blad. Nu kookt een vriend van mij er uit…komt hij hier en eten we dat samen. Over afhankelijkheid gesproken, maar dit is leuk…samen eten. In de woonvorm waar ik woon, wordt het eten voor ons geregeld…van die heerlijke (ahum) kant-en-klaar maaltijden. Voedzaam, maar niet heel erg gezond. Afhankelijk van anderen over het eten…STOM…ik wil het zelf kunnen; koken, regelen. Drinken ook, het meeste doe ik zelf, maar drinken uit een gewone beker, glas, kopje, flesje of blikje? Niet meer…ik moet nu uit een speciale...

2013 vijf jaar alweer geleden, mijn lustrumjaar, er veel gebeurd in die vijf jaar…tjonge erg veel. Door die hersenbloeding… De hersenbloeding heeft er voor gezorgd dat ik; •             Uit mijn gezin ben gehaald •             Dat ik mijn werk op moet geven •             Een “gedeelte” van mijn netwerk kwijt ben •             Mijn lichaam anders is •             Niet meer op mijzelf kan wonen •             Minder mobiel ben •             Minder flexibel •             Meer afhankelijk ben geword...

Nu ik NAH heb en niet meer kan lopen en in een rolstoel zit…beweeg ik minder. Maar ik wil nog genieten…eten, drinken en snacken hoort daarbij vind ik, maar door minder beweging (geen sport meer, niet lopen of rennen) vliegen de kilo’s er aan! Moet nu minderen, lastig, balans vinden tussen nog kunnen genieten en minder bewegen…”Hoe doe je dit?” Ik heb een diëtiste in de armen genomen, je moet ergens beginnen. Als ik zo doorga als ik nu doe, ben ik aan het einde van dit jaar heeeeeeeeel zwaar! Een dikzak wil ik niet worden, daar word ik niet gelukkig van en ik ben de afgelopen jaren ook bezig geweest om weer levensgeluk te vinden ondanks mijn hersenletsel. En omdat nu weg te werpen? Nee, al het werk voor niets geweest…dat nooit! Maar het is allemaal zo lekker; bier, Bacardi®, pizza, droge worst, kaas, Japanse nootjes, borrelnootjes, chips, cola, vla, ijs, etc. ik hoef niet te stoppen, maar minderen.  Genieten met mate dus! Dat word nu mijn uitdaging, mijn nieuwe gevecht. He...