Doorgaan naar hoofdcontent

INVALID VACATION 2

Op vakantie gaan met NAH. In mijn geval heb ik nog niets gepland dit jaar, ik wil weg op vakantie en dit kan ook wel, maar moet wel met een aantal dingen rekening houden:
  • ·        Invalidentoilet
  • ·        Zorg
  • ·        Aanpassingen

De aanwezigheid van een invalidentoilet is handig, maar geen ‘must’ een toilet waar ik mij kan redden...privĂ©, rolstoel moet ik in de buurt houden…om transfer te kunnen maken naar het toilet. Ik heb zorg nodig; kan sommige dingen niet zelfstandig zoals koken en aanpassingen zijn nodig in huisje/hotelkamer.

Ik heb de mazzel dat ik een vader heb die mee wil, kan autorijden (kan ik niet meer) en gezellig is het ook. Niet meer alleen op vakantie kunnen, er moet altijd iemand mee om de dingen die ik niet meer kan te doen (koken, autorijden, etc.) of ik moet met een groep gaan die ook zorg nodig heeft…maar ik ga liever met mensen die ik ken. Nah hebben zorgt er ook voor dat ik liever mensen om heen heb tijdens vakantie die mij kennen en begrijpen…raak ik of zij minder gefrustreerd.

Op vakantie gaan met NAH. Waar zal ik dit jaar eens heen gaan? Ik ben in Zeeland geweest, Noord-Brabant allemaal met mijn pa…en nu? Ik wil wel ergens heen het liefste me mij pa, mits hij kan… Eerst maar eens een bestemming die voldoet aan mijn ‘eisen’ dan zien we verder…

Op vakantie gaan mag ik graag, even iets anders…een andere omgeving, wel mijn structuur. Omdat ik mijn structuur heb is het handig dat er iemand meegaat die mij en deze structuur kent, kan deze er rekening mee houden en hoef ik niets uit te leggen. Voor mij maar ook voor die ander wel prettig! Het lijkt wel tegenstrijdig; andere omgeving en mijn structuur, maar deze structuur neem ik mee in deze andere omgeving. Ook al besef ik dat een andere omgeving een andere structuur vergt…neem ik hem mee en pas hem aan. Ik kan niet zonder structuur, ook niet tijdens vakanties. Structuur is mijn ding, mijn routines…dus die ‘neem’ ik mee…


Vervolg komt…beetje kort nu, volgende maand het vervolg

Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…