Doorgaan naar hoofdcontent

INVALID VACATION 2

Op vakantie gaan met NAH. In mijn geval heb ik nog niets gepland dit jaar, ik wil weg op vakantie en dit kan ook wel, maar moet wel met een aantal dingen rekening houden:
  • ·        Invalidentoilet
  • ·        Zorg
  • ·        Aanpassingen

De aanwezigheid van een invalidentoilet is handig, maar geen ‘must’ een toilet waar ik mij kan redden...privĂ©, rolstoel moet ik in de buurt houden…om transfer te kunnen maken naar het toilet. Ik heb zorg nodig; kan sommige dingen niet zelfstandig zoals koken en aanpassingen zijn nodig in huisje/hotelkamer.

Ik heb de mazzel dat ik een vader heb die mee wil, kan autorijden (kan ik niet meer) en gezellig is het ook. Niet meer alleen op vakantie kunnen, er moet altijd iemand mee om de dingen die ik niet meer kan te doen (koken, autorijden, etc.) of ik moet met een groep gaan die ook zorg nodig heeft…maar ik ga liever met mensen die ik ken. Nah hebben zorgt er ook voor dat ik liever mensen om heen heb tijdens vakantie die mij kennen en begrijpen…raak ik of zij minder gefrustreerd.

Op vakantie gaan met NAH. Waar zal ik dit jaar eens heen gaan? Ik ben in Zeeland geweest, Noord-Brabant allemaal met mijn pa…en nu? Ik wil wel ergens heen het liefste me mij pa, mits hij kan… Eerst maar eens een bestemming die voldoet aan mijn ‘eisen’ dan zien we verder…

Op vakantie gaan mag ik graag, even iets anders…een andere omgeving, wel mijn structuur. Omdat ik mijn structuur heb is het handig dat er iemand meegaat die mij en deze structuur kent, kan deze er rekening mee houden en hoef ik niets uit te leggen. Voor mij maar ook voor die ander wel prettig! Het lijkt wel tegenstrijdig; andere omgeving en mijn structuur, maar deze structuur neem ik mee in deze andere omgeving. Ook al besef ik dat een andere omgeving een andere structuur vergt…neem ik hem mee en pas hem aan. Ik kan niet zonder structuur, ook niet tijdens vakanties. Structuur is mijn ding, mijn routines…dus die ‘neem’ ik mee…


Vervolg komt…beetje kort nu, volgende maand het vervolg

Reacties

Populaire posts van deze blog

Echte Liefde?

Bij   echte liefde kun je elkaar laten gaan, zonder ruzie… En dat hebben Thekla en ik gedaan, ze heeft een andere partner gekregen..   De hersenbloeding die ik heb gehad heeft er voor gezorgd dat wij geen volwaardige partners meer zijn. Ik ben zeker niet boos op haar, ik ben meer boos op die hersenbloeding. Ik neem haar niets kwalijk, we delen het mooiste dat er is…een kind. Thekla weet dat ik altijd van haar zal houden. Thomas is het bewijs van onze liefde.   Als dat ventje er niet was geweest, was het allemaal anders gelopen. Hij verbind ons…voor altijd en daar zijn wij blij om…echte liefde dus. Bij echte liefde geef je elkaar ruimte…ik woon in Kampen, zij in Zwolle…ruimte genoeg dacht ik zo, maar ik bedoel het   anders. Ruimte om haar eigen leven te leiden, hoe moeilijk dat voor mij ook is. Ruimte om anderen te ontmoeten.   Liefde gaat verder dan samen zijn, samen wonen, samen verplichtingen aan gaan, muzieksmaak, literatuursmaak, vakanties, etc. Liefde is een gevoel, een gevoel va

PLANKENKOORTS?

  Clown? Jezelf voor schut zetten? Okay ik schijt zeven kleuren in mijn broek!   Een zaadje dat ik in 2020 plantte, groeide uit tot een echte plant! Na een in 2020 een online meeting over bewustwording en inclusie, had ik idee over hoe het bewustwordingsproces bij mij werkt; door middel van muziek, kunst, lezen en theater (= het zaadje) ik besprak mijn idee toen met iemand die ook in mijn inclusie kringetje zit over het feit dat door middel van een theatervoorstelling dit bewustwordingsproces over inclusie en het leven met een beperking vergroot en versnelt kan worden…ik had zelfs al een naam: De Inclusionist. En van het een kwam het ander…het balletje rolde en was niet meer te stoppen. In 2023 komt mijn zaadje tot groei! In 2023 ga ik samen met een professionele acteur mijn theatervoorstelling spelen, a.d.h.v. mijn verhaal het publiek bewust laten worden hoe het is om te leven met een beperking of iemand in je directe omgeving met een beperking te hebben. Meedoen en een inclusie

HJERNESKADE

Februari 1 Februari…Vandaag naar Zwolle, mijn zonnetje zien, eigenlijk zonnetjes, want ik kan het met hun allemaal prima vinden, maar mijn zoon is echt mijn zonnetje. De dochter van hun, zijn zusje, is ook een zonnetje, maar hun zonnetje, zij laat mijn dag wel stralen, maar niet zo als mijn zoon (ook normaal). Puberen dat doet hij, ik maak hem maar 1 x in de week mee dus ik merk het niet zo veel, maar soms zie je echt puber-gedrag. En dit is zeker niet erg, wat ik wel erg vind is dat ik hem maar eens per week zie, zou ik wel meer willen, maar hoe? 2 Februari… Vanmorgen visite van een lieve vriendin die ik 4 jaar geleden bij ‘toeval’ in de Isala ziekenhuis met spoed (midden in bevalling)   tegenkwam. Gelijk kwamen bij mij herinneringen naar boven van ons bij de Studentenvereniging, bier zuipend, lachend en zingend! Eigenlijk vond ik haar toen wel leuk, stiekem, niet naar gehandeld want ik werd in die tijd verstandig. Ik was in die tijd verzot op mijn ex nu en zij had zo