Doorgaan naar hoofdcontent

NUTTIG?

Mijn dagindeling nu…tja, geen werk, geen gezinnetje…structuur is wat dit brengt in iemands leven. Maar in mijn leven nu moet ik een nieuwe structuur zoeken!



Het Activiteitencentrum (AC) biedt mij structuur, maar dit vind ik niks…nou ja op activiteitengebied niet, maar op sociaalgebied wel…dus daarheen gaan biedt mij juist structuur! Als NAH ’er heb je structuur zeker nodig, maar voor mij is structuur van belang, maar ook ‘nut’. In mijn werk, bij Bureau Jeugdzorg vond ik deze nut! Nuttig zijn voor anderen geeft mij een goed gevoel, ik wil mij nu ook nuttig voelen en maken…iets dat het AC mij niet geeft! Ik zocht dit ook toen ik in de cliëntenraad ging, maar de Stichting gaf mij het gevoel dat het ‘windowdressing’ betrof i.p.v. echte invloed…meepraten okay, maar invloed op beslissingen…nee! Dus ik was teleurgesteld dus stopte ik hiermee.

Ik ga trouw dagdelen naar het AC, maar ik wil mij nuttig maken…vrijwilligerswerk doen! Met mijn capaciteiten en achtergrond moet ik toch nuttig vrijwilligerswerk kunnen vinden? Met mijn beperkingen als NAH ’er vind ik moeilijk een geschikte werkplek…maar niets is onmogelijk toch? Moeilijk zeker, maar niet onmogelijk…prikkels, afgeleid zijn… Een werkplek vinden met zo min mogelijk prikkels zodat ik mij op mijn taken kan richten… Maar welke werkgever wil nu een NAH ‘er als vrijwilliger? Iemand met beperkingen? Oh hij kan dit vrijwillig, lage kosten…waarom zouden we er dan iemand voor betalen? Dit is een angst die leeft onder veel werknemers, dus zijn ze niet zo happig op vrijwilligers…logisch gezien deze gedachte en de crisis helpt ook niet dan, maar ik ben er niet op uit werk af te nemen…ondersteunen wil ik, werk van iemand overnemen zodat deze meer tijd heeft voor andere werkzaamheden! Ik voel mij nuttig en de ander ook dus een win-win situatie lijkt mij?



Nu, de dagdelen dat ik niet naar het AC ga, vul ik mijn dagen met: computeren, lezen, muziek luisteren, series volgen, tv kijken…soms ga ik uiteten, ga ik naar het theater of pak ik een bioscoopje! Hetzelfde…iedere keer…saai? Nee ik verveel mij nooit hoor, deze activiteiten geven mij structuur. En het schrijven van deze blog, nee niks saai…ik doe waar ik zin in heb en dat is zeker niet saai! Saai is het als je niets doet, maar ik doe dingen dus.

Vrienden komen ook langs, tenminste die mij niet vergeten zijn en die mij nu zo kunnen/willen zien. Tja…je verliest vrienden en je krijgt er nieuwe bij, that is life!  Vriendschap heb ik ook een blog over geschreven…. Vrienden  kies je niet, maar zij kiezen of ze jou nog willen en kunnen zien…want zeg nu zelf…ik ben wel veranderd!
Mijn dag, ja heel soms weet ik niet wat ik moet doen…maar dit komt niet vaak voor en als het al voorkomt; kijk ik foto’s…deze geven mij inspiratie… Van voor mijn hersenbloeding, thomas, mijn ouders, studententijd…tuurlijk van mijn grote liefde Thekla! Inspiratie om weer de dag door te komen, inspiratie om te bedenken wat ik zal doen…ja dit helpt wel! Of ik draai muziek, dit helpt mij ook. Hierover heb ik ook ooit een blog geschreven…muziek is belangrijk voor mij, voor mijn emoties, inspiratie en omdat ik sommige bands geweldig vind (the Doors, Weezer, Nada Surf, Bettie Seveert, Nirvana, Foo Fighers, RHCP…etc…) er zijn zoveel bandjes die ik goed vind, ik heb paar genoemd, maar ik kan nog een boel opnoemen.




Dagindeling…zucht…structuur ook een blog over geschreven. Structuur belangrijk voor een NAH ‘er, in de dagindeling, mijn dagindeling, structuur aanbrengen…heb je deze niet…maak je hem zelf. Ik kan dit, maar velen niet, dus bied een AC uitkomst in deze gevallen. Het AC…voor mij alleen nuttig op sociaal vlak, de structuur die het mij wel geeft ook is niet de activiteiten die het aanbied, de nut van de aangeboden activiteiten mis ik! De structuur zit hem namelijk in het feit dat ik daar heen ga, dat geeft mij structuur. Naar het AC dan mijn dingen doen, hoef ik niet de hele dag te plannen…eruit om naar mijn geliefde AC te gaan en daarna de rest van mijn ‘gestructureerde’ dag.

Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…