Doorgaan naar hoofdcontent

VOLDOENING

Ik ben al heel lang opzoek naar vrijwilligerswerk, heb verschillende mensen ingeschakeld die mij hierbij wilden helpen…zonder resultaat. Mensen met connecties en contacten “Nu kom je er Emil” zeiden ze…ondanks dit toch kreeg men steeds te horen dat het niet iets werd, of men hoorde niets terug!  En ik hoorde het ook niet terug, niet goed nieuws of slecht…niets hoorde ik! Wat deed ik verkeerd?  Wil participeren, graag zelfs, maar instanties zijn huiverig… “Straks doet hij ons werk vrijwillig, terwijl wij er voor betaald krijgen” Angstcultuur dus, angst voor banenverlies door participerende vrijwilligers! Het moet gekker worden, ikzelf wil echt geen baan inpikken, ben gemotiveerd om vrijwilligerswerk te doen en iets te doen voor mijn uitkering! Participatie is goed, maar dan moet je wel de kans krijgen en anderen je deze kans geven…angst voor je baan doordat een vrijwilliger ondersteuning geeft moet toch motiverend werken en niet angst oproepen. Participeren werk pas echt goed als deze angst omslaat in motivatie, zo werkt een participatiemaatschappij toch? Motivatie is het fundament voor zo’n maatschappij!



Participatie…participeren is meedoen toch? Meedoen in de maatschappij, door mijn hersenbloeding maakte ik tijdelijk, niet actief, geen deel uit van deze maatschappij. Mijn leven bestond uit mijn strijd om in leven te blijven; voor mijn zoon, mijn familie, mijn ouders en vele anderen die ik nu vergeet… Maar mijn doel toen al was ook weer een actieve rol te spelen in de maatschappij en door te participeren hoop ik deze rol weer te vervullen! Na enkele jaren non-actief te zijn geweest is nu de tijd aangebroken om weer actief te gaan deelnemen aan deze maatschappij!




Echt actief, niet alleen van mijn uitkering genieten, naar schouwburg, uit eten, op terras zitten, bioscoopje pakken…nee echt actief! Wil wat doen voor mijn uitkering…dat ik ook het gevoel krijg dat ik niet alles kan doen zonder er iets voor te hebben gedaan ook…nuttig voelen. Ik voel mij niet nuttig, ik doe de dingen die ik leuk vind, maar de dingen die ik doe, dingen die ik aanschaf worden bekostigd door mijn uitkering en doe ik hier wat voor? Nee dus! Iets doen voor de uitkering geeft mij nut en de dingen die ik dan doe of aanschaf geven dan het gevoel er iets voor gedaan te hebben; nut dus! Ik wil niet langer mijn dingen laten bekostigen door de staat…ik wil ook wat doen voor de centen die ik krijg! Participeren, meedoen! Ik heb soms het gevoel dat ik profiteer…okay, ik heb hier niet om gevraagd, maar ik wil iets terug doen. Werken voor mijn centen en als ik dan iets koop of doe heb ik het gevoel krijg dat ik er wat voor heb gedaan…voldoening is het woord dat ik zoek. Naast nuttig geeft het ook voldoening. Voldoening geeft vrijwilligerswerk ook… Voldoening dat je iets doet voor je centen!


Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…