Doorgaan naar hoofdcontent

HET KAN IEDEREEN OVERKOMEN!

Deze week bleek maar weer; het kan iedereen overkomen hersenbeschadiging. Een medewerker hier kreeg op het werk een herseninfarct! De hersenen zijn een gevoelig orgaan, want als daar wat gebeurd reageert je hele lichaam. Bij haar blijft waarschijnlijk geen restschade achter, maar je weet nooit…er is altijd wel iets veranderd, dat zal bij haar niet anders zijn!

Een herseninfarct is echt anders dan een hersenbloeding…meer informatie over de verschillen: http://neurologie.mmc.nl/nieuwsoverzicht/hersenbloeding_en_herseninfarct_dat_is_toch_hetzelfde Even kort; een infarct in de hersenen is dat er een bloedprop in een bloedvat zorgt voor een afsluiting van toevoer van zuurstof naar de achtergelegen cellen…en een bloeding in de hersenen is het gevolg van een geknapt of gescheurd bloedvat in de hersenen of zoals bij mij in en om de hersenen.



Het komt zo dichtbij, daarom doet het mij veel! Ik besefte altijd al dat dit iedereen kan overkomen, maar dan nog…een medewerker, ziekenhuis, revalidatiecentrum… Ik ken deze route en wat doe je er aan? Niets…bij mij duurde het even deze route, voor deze medewerker korter gelukkig. Ik heb veel overgehouden, wat beperkingen gekregen…wat zal deze medewerker overhouden? Zowieso veranderd er emotioneel iets, op het gebied van prikkels ook wel, maar in welke mate? Door deze blog en mijn boek heb ik mijn dingetje, de bloeding, een plekje gegeven, van mij afgeschreven. Het heeft mij geholpen, ik hoop dat zij het ook plek kan geven… Middels een blog of anders of hoe het bij haar werkt, dus wat voor mij heeft geholpen hoeft voor haar niet te helpen…voor iedereen werkt het weer anders.

Ik heb een lange weg gelopen en loop nog, je blijft dat doen, ook de medewerker. Al zal haar weg iets minder hobbels bevatten, maar ondanks dit verschil zal de pijn en het verdriet niet minder zijn! Je omgeving, je netwerk, zal dit moeten opvangen en hierdoor kracht geven…een luisterend oor zijn, een stimulans!




Als ik dit schrijf is het al weer even geleden, maar maakt het niet minder erg… Wat moet ik verder zeggen…je kunt het je pas voorstellen hoe het is als het jezelf overkomt!

Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…