Doorgaan naar hoofdcontent

A blessing in disguise?

Voordat deze beperking(en) mij overkwam, dacht ik dat ik onoverwinnelijk was. Leefde mijn leven en ging gewoon door, dacht niet dat dit mij ooit zal gebeuren. Ook na het auto-ongeluk in 2004 dacht ik niet dat het nog erger kon… Wel dus!
Het is zowel een zegen als een vloek, rare uitspraak dit, maar nu na zoveel jaren kijk ik terug naar roerige periode. De vloek kwam in mijn leven, maar het is een zegen geweest dat mijn zoontje mij niet zonder rolstoel kent. Wel moeilijk, maar ik zie dit als een zegen en ook wat betreft de relatie met zijn moeder. Mijn grote liefde, waar ik mijn leven mee zou gaan delen, maar toen kwam die vloek en onze droom spatte uiteen. Nu bijna 10 jaar later heb ik een heel goede relatie met haar, haar nieuwe partner en hun dochter. Dit is een zegen vind ik en niet dat onze zoon geen factor is geweest in dit geheel, maar de grootste factor is onze liefde geweest; als mijn liefde voor haar niet zo groot was had ik haar niet ‘los’ kunnen laten, had ik ‘nieuwe’ liefde van haar nooit geaccepteerd. Nee ik ben wat dat betreft een gezegend mens ondanks deze vloek.
Hij kent mij dus alleen met rolstoel, hij zegt nu ook ‘ik heb een papa in een rolstoel en een papa die loopt’ ik krijg tranen terwijl ik dit opschrijf, maar zo is het wel! Ook als hij foto’s van vroeger ziet dan zegt hij ‘toen kon mijn papa nog lopen’ nu kent hij mij zo. Ik ben trots…hij doet het goed op school, goed bij voetbal, het is een goeie gozer…

Het is best wel apart dat relaties ook door dit ten goede kunnen veranderen, ook veel ten nadele hoor, maar dit is anders. Op emotioneel niveau veranderd er veel, je ‘vlakt’ af en kan makkelijker afstand nemen van ernstige dingen/nieuws dat je wel degelijk iets doet. Omdat ik makkelijker nu afstand kan nemen, lijkt het nu soms alsof dingen/nieuwtjes mij niks doen, komt egoïstisch over, maar het doet mij wel iets. Maar de verbinding die dit in mijn hersenen regelt is stuk of zwaar beschadigd zodat het trager doorgegeven wordt of ten dele wordt doorgegeven. Dit lijkt klein, maar het heeft grote gevolgen.



Het is geen geheim dat mijn vader is gediagnosticeerd met keelkanker. Na veel bestraling, chemokuren en een sonde (voor zijn natje en droogje) gaat het goed nu, hij is er nog lang niet, nog vele controles en dagen van misselijkheid en pijn, maar hij is sterk! Dit nieuws sloeg bij mij in als een bom hoor…mensen vragen mij wel eens hoe het nu gaat en dan zeg ik prima (maar het gaat zoals het gaat weet ik). Dan lijkt het alsof het mij niets doet, het niet ernstig is, maar echt wel! Ik denk wel eens wat als het niet goed is wat moet ik dan? Ik wil hem niet kwijt! Ik zit op mijn bank wel eens te huilen en dan vraag ik mij af ‘waarom hij?’ Maar een de Boer is een sterk geslacht en dit geeft mij rust, het houd mij positief en sterk. Sterk voor iedereen, de buitenwereld, mijn zoon en zijn gezin… De gedachte geeft mij kracht en ook aan mijn vader weet ik.



Vloek of zegen? Na jaren kan ik zeggen dat het allebei is. Een vloek omdat het mijn leven abrupt en direct heeft veranderd en ook dat van mensen om mij heen. Een zegen omdat het mij dingen heeft laten inzien dat ik toch bepaalde dingen, eigenschappen, moest gaan veranderen. En niet meer alles voor lief nemen…ach ja…ik ben best wel veranderd dus ja, ik ga niet alles vertellen, de mensen die mij kennen weten wel wat ten goede en ten slechte is veranderd. Maar dat ik veranderd staat vast…
Ik zit in een rolstoel dat is de fysiek zichtbare verandering, maar de andere ‘vloeken’ waar ik en anderen mee moeten houden; toiletgang (moet altijd rolstoel mee…invalidentoilet of stuntelen), coördinatie problemen, spraak (praat anders, meer binnensmonds (heeft met mijn coördinatie te maken)), energiehuishouding, omgeving (veel prikkels kost veel energie), kanaliseren van gedachten/omgevingsgeluiden/gesprekken, zicht vermogen (buiten vaak zonnebril bij fel licht; verwerking van dit in mijn hersen is verstoord) verder is het wel okay, maar bij vermoeidheid wordt alles slechter.



Jeetje dit lijstje is best lang…goh…hoe heb ik en mijn omgeving dit knap kunnen verwerken? Niet door het te accepteren maar mee leren leven, dealen met situaties/gebeurtenissen in het leven. Je moet het maar ‘even’ doen. Accepteren vind ik niet hetzelfde als er mee leren leven! Accepteer je dit dat verander je niks meer…het is zo dus… Bij er mee leren leven probeer je dingen nog te veranderen, vooruitgaan, bij accepteren doe je  dit niet vind ik!




Accepteren zal ik mijn beperking(en), of vloeken, nooit. Accepteren vind ik echt iets heel anders in deze vervloekte situatie…er mee leren leven kan/wil en zal ik, maar deze situatie accepteren NOOIT! Ik wil nog vooruitgang boeken, ook al is het klein…maar als je de situatie accepteert, zie je veranderingen niet of wil je ze niet zien. Leer je er mee leven wordt het onderdeel van je leven en in het leven blijf je je ontwikkelen en verander je… Maar zo zie ik het

Reacties

  1. Een de Boer is super sterk.
    Daar is bewijs genoeg voor.
    Topper ben je!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

NIEUW, NIEUWER, NIEUWST

Nieuw jaar, nieuw uiterlijk blog, nieuwe blog stijl…meer dagboekstijl, maar hersenletsel blijft eenonderdeel van mijn leven en dat is zeker van invloed op mijn dagelijkse beslommeringen. De ene dag zal ik meer schrijven dan de andere…net als het leven zelf; de ene dag is de andere niet. Ik zal ook gewoon dingen schrijven (en delen) waar IK zin in heb!
Januari
1 Januari… Lekker geslapen denk ik (want ik sliep) wel met oordopjes in omdat ik om 24:00 het geknal niet wilde horen! Na wat bubbels en cola-rum, wat oliebollen en wat fuetworstplakjes was mijn oudejaarsavond ten einde toen de Guido Wijers klaar was met de oudejaarsconference… heerlijk mijn bedje in nadat ik wat vocht had gelost. Oudejaarsavond in mijn 1tje, in 2018 wil ik het anders doen denk ik. Gezelligheid was ver te zoeken en nieuwjaarsdag? Het zijn voor mij ‘gewone’ dagen, al was dit voor mijn bloeding zeker niet! Familie bezoeken op deze dag, bij opa (afgelopen jaar overleden helaas) en oma in Emmen langs of andere famili…

VETJAAR

2017 begon voor mij slapend…om 24:00 precies ging ik naar bed, ik kon moeilijk in slaap komen want wat mafketels vonden het wel een goed idee om wat vuurwerk af te steken, gelukkig nieuwjaar! Steekwoorden voor mijn 2017: alcohol, pens, ouder worden, kanker, speciaal, zwart (niet discriminerend bedoeld…ik wil niemand beledigen…sorry alvast als dat wel zo voelt…ach fuck you!) oh ja steekwoorden…ge-emmer, muzikaal en Giphart.
De eerste drie steekwoorden begin ik maar mee. Na een oudejaarsavond in mijn eentje; fles prosecco achter de kiezen, stuk of wat oliebollen (verspreid over de dag een stuk of 15), chips en wat gevulde eieren…wenste ik mijzelf een voortreffelijk nieuwjaar toe alvorens ik mijn ‘dronken’ lijf in mijn bed legde nadat ik de prosecco in het toilet piste. Twaalf uur wat een kabaal…ik wil slapen! 2017 het jaar dat ik 40 werd, weer een jaartje ouder en ik merk nu echt ‘ieder pondje gaat door het mondje’. Ik merk dat mijn buikje nu echt groter wordt en ik krijg zelf ‘love-ha…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…