Om maar met deur met de deur in huis te vallen; in Kampen had ik Levensvreugde!
‘Levensvreugde is de diepe blijdschap en
voldoening die je voelt in je bestaan. Het gaat om het genieten van zowel
kleine als grote momenten, zoals een zonsopgang bewonderen of hardop lachen.
Allereerst is het een essentieel deel van welzijn, een innerlijk licht dat je
draagt’ (bron; https://www.topconsulenten.nl/blog/life-coaching/levensvreugde-hoe-je-het-terugvindt-en-je-dagen-verrijkt#wat-betekent-levensvreugde)
Klink zwaar hè? Nou het is
niet zo dat ik aan zelfmoord denk hoor, maak je niet druk! Maar de laatste tijd
denk ik meer aan mijn periode in Kampen. Daar was ik gelukkiger, deed meer in
de samenleving en had ik zeker meer het gevoel ‘ik doe mee!’ ‘ik doe er toe!’
Ondanks het feit dat ik
hier mooi woon heb in geen fijn ‘woongevoel’. Ondanks dat vele vrienden hier in
Zwolle wonen zie ik ze erg weinig (had anders verwacht). Ondanks dat ik hier
zelf kook (wat ik heel erg leuk vind) mis ook ff snel terrasje pakken. Ondanks alles
toch nog een beetje levensvreugde, maar hier staat dit nu gigantisch onder druk;
In Kampen was de locatie ook
dicht bij centrum. Hier is de locatie meer ‘verstopt’ heb ik het gevoel. De
mentaliteit hier staat mij niet meer aan, iets waar ik voor mijn letsel anders
over dacht; veel meer ikke-ikke-ikke en niet WIJ. Hier is alles gehaaster; ben
je langzamer (de beperkte mens of de oudere) tel je niet mee, ben je alleen
maar lastig en krijg je boze blikken van je ‘medemensen’. Hierdoor ervaar ik veel
stress! ‘Levensvreugde kan wegzakken door stress.’ (bron; https://www.topconsulenten.nl/blog/life-coaching/levensvreugde-hoe-je-het-terugvindt-en-je-dagen-verrijkt#wat-betekent-levensvreugde)
Nu wil ik mijn periode in Kampen
niet mooier maken hoor, ook daar waren negatieve punten. Zeker wel, maar een belangere factor in het ‘verpesten’ van mijn
levensvreugde had ik daar niet: STRESS… het wonen hier leert mij stress op
doordat hier de nadruk ligt op zorg, adl en niet op begeleiding. Als een NAH’er
iets nodig heeft is het dit wel! Maar de medewerkers hier zijn daar niet toe in
staat; niet allemaal, maar je ziet erg duidelijk het verschil tussen de
‘oud’medewerkers van de locatie in Kampen en de ‘oud’medewerkers van de
locaties uit Zwolle!
Het probleem zit naar mijn
mening in het feit dat op deze samengevoegde locatie NAH’ers met AH’ers door
elkaar wonen; met allebei een andere zorgvraag! Bij NAH ligt meer een
begeleidingsvraag en bij AH ligt meer een zorg/adl vraag en ligt de nadruk meer
daar op dan begeleidingsvraagstukken. Wat hier gebeurt is dat de nadruk meer op
de ADL zorg ligt en de begeleidingszorg wordt niet gedaan. Of zoals je wel kunt
stellen: de NAH’er krijgt NIET de zorg die het vraagt! De medewerkers krijgen daarvoor geen tijd en
ruimte! Hier begaat InteraktContour een hele grote fout!
Er zit een groot verschil
in de begeleiding; bij NAH moet je vaak
rekening houden met het verlies van eerder aanwezige vaardigheden, terwijl je
bij aangeboren hersenletsel vaker kijkt naar ontwikkeling en het aanleren van
vaardigheden.
NAH: “Het kon vroeger wel, maar
door het hersenletsel is het veranderd.”
AH: “De
ontwikkeling is vanaf het begin anders verlopen.”
Hier wordt van medewerker
verwacht dat men beide kan en moet kunnen, maar AH vereist een andere
benadering in begeleiding en zorg/adl dan NAH! En gaat niet samen en kan ook
niet door 1 persoon gedaan worden, naar mijn idee! Of je moet al een gespleten persoonlijkheid
hebben.
Maar de literatuur en ‘experts’
denken daar anders over;
Ja, één begeleider kan
beide doelgroepen goed ondersteunen, maar het vraagt wel om kennis,
flexibiliteit en een individuele aanpak.
Het belangrijkste is dat je
niet automatisch dezelfde begeleiding gebruikt voor iemand met NAH en iemand
met aangeboren hersenletsel.
Bij NAH houd je rekening
met vaardigheden die iemand vroeger misschien wel had en door het hersenletsel
is kwijtgeraakt. Je kunt bijvoorbeeld helpen bij het opnieuw aanleren van
vaardigheden en omgaan met veranderingen.
Bij aangeboren hersenletsel
richt je je vaker op het ondersteunen van de ontwikkeling en het aanleren van
vaardigheden die iemand mogelijk nooit volledig heeft kunnen ontwikkelen.
Bij beide doelgroepen zijn
duidelijkheid, structuur, geduld en aansluiten bij de mogelijkheden van de
persoon belangrijk.
De begeleider moet goed
kijken naar de persoon zelf, in plaats van alleen naar de diagnose.
Dus: ja, dat kan, zolang de
begeleider voldoende kennis heeft van beide doelgroepen en de begeleiding
aanpast aan de individuele behoeften.
Nou sorry hier ben ik het
duidelijk niet mee eens en ook weer wel, maar de medewerkers hier zorgen er
juist voor dat ik het er mee oneens ben…dit omdat zij het ontberen aan voldoende
kennis van beide doelgroepen en de zij zijn niet in staat om de begeleiding aan
te passen aan de individuele behoeften! Ze verdiepen zich niet in de persoon achter
het letsel; dit doe je door het gesprek aan te gaan over zijn/haar leven (alle
levensgebieden) en niet door alleen het
dossier van die persoon te ‘lezen’… En dit is precies wat er hier gebeurd en
gezegd wordt! InteraktContour schaam je!
Om de begeleider voldoende
kennis te geven en ook handvatten te geven volgen hier enkele suggesties:
·
elke bewoner
verteld zijn/haar verhaal (in team en bewoners per verdieping)
·
herhaling trainingen
over AH en NAH (met ervaringsdeskundigen)
·
video’s kijken of
boeken lezen
·
gesprekken
inplannen met bewoners
·
levende bibliotheek
Het verwacht inzet van
zowel de medewerkers en bewoners!
InteraktContour is nu aan
zet! Wil je verder met hersenletsel, zoals jullie in jullie logo hebben staan,
zijn dit jullie actiepunten!
Oh ja voor dat ik het vergeet…mijn
woonplezier en levensvreugde… wil InteraktContour het weer terug brengen? Dan
zijn de suggesties een belangrijke goede stap, maar ook een mentaliteit verandering
van medewerkers is nodig!
Het is niet alleen mijn werk maar het een woonlocatie met mensen die er wonen en onze begeleiding en zorg nodig hebben, wij zijn te ‘gast’ hier
Reacties
Een reactie posten