Doorgaan naar hoofdcontent

HERSENBESCHADIGING


Wel een actueel onderwerp nu met de situatie van prins Friso…20 minuten onder de sneeuw, geen zuurstof bij de hersenen, reanimeren, hartstilstand…50! minuten. Nou, als je daar geen beschadiging aan de hersenen overhoud? Helaas wel…hoe het is om met hersenbeschadiging te leven? Bij de prins is het een ernstige beschadiging, wat houd dat in? Elke vorm, hoe klein ook, is al ernstig…laat staan deze.
Beschadiging aan de hersenen, ik weet uit ervaring hoe het is. Maar bij mij was het minder erg dan bij de Prins.

            Zeer ernstig hersenletsel Friso 
AMSTERDAM - Prins Johan Friso heeft tijdens zijn ski-ongeluk vorige week vrijdag een zeer ernstige hersenbeschadiging opgelopen. Het is onzeker of hij ooit nog bij bewustzijn komt.
Als de prins wakker wordt, kan het maanden of zelfs jaren duren voordat hij herstelt. Dat zegt het hoofd van het artsenteam dat de prins behandelt in het academisch ziekenhuis van Innsbruck vrijdag tijdens een korte persconferentie.
Friso heeft 25 minuten onder de sneeuw gelegen, waardoor zijn hersenen zuurstoftekort hebben opgelopen. Dit heeft een hartstilstand veroorzaakt die ongeveer 50 minuten duurde. Gedurende deze hele periode moest de prins worden gereanimeerd. ''50 minuten reanimatietijd is lang. Je kan zeggen te lang'', aldus Wolfgang Koller.
Friso, de tweede zoon van koningin Beatrix, raakte een week geleden tijdens skiën in het Oostenrijkse Lech bedolven onder een lawine. Artsen hoopten aanvankelijk dat de schade aan de hersenen beperkt zou kunnen blijven door Friso's lage lichaamstemperatuur onder het pak sneeuw en later in het ziekenhuis. Dat bleek niet het geval.
MRI-scan
De medici konden donderdag voor het eerst veilig een MRI-scan uitvoeren. Daaruit bleek de ernstige hersenbeschadiging. De arts zei dat de koninklijke familie nu op zoek kan naar een andere instelling, waar prins Friso verder kan worden verpleegd.
Kans
Volgens neuroloog-intensivist Michaël Kuiper is de kans dat Prins Friso herstelt zonder blijvende schade zeer klein. Dat zei hij vrijdagmiddag tegenover de NOS. Kuiper vermoedt dat de artsen in Innsbruck wel verbetering zullen verwachten, maar dat gezien de duur van de hartstilstand en het gebrek aan zuurstof het herstel jaren kan duren. Kuiper zei verder dat als een patiënt blijft verkeren in een zogenoemde vegetatieve toestand, waarbij een patiënt uit een coma komt maar niet reageert op prikkels uit de omgeving, in Nederland over het algemeen de behandeling wordt stopgezet. Hij benadrukt dat in enkele gevallen anders wordt besloten.



De arts schat de kans op blijvende schade groot in, wat voor leven heb je dan? Je vader is een kasplantje, dat lijkt mij erg. Ik heb altijd gezegd tegen Thekla: “Als de kans groot is dat ik als kasplantje door moet…trek dan de stekker er maar uit!”  Het klinkt misschien hard, maar dat moeten ze bij prins Friso ook doen. Dat meen ik, als kasplantje leven is toch geen leven? De arts zegt dat dat hij misschien ooit zijn bewustzijn weer krijgt, maar de reactie dan op prikkels uit zijn omgeving zal minimaal zijn. Ze hebben het over vegetatieve toestand, nou…een kasplantje dus, dat wil je toch niet? Niet als partner, je wilt niet dat je kinderen je zo zien toch? Okay vechten voor leven  zeker, maar er zijn grenzen en hier heb je een grens.

Wat vind jij? Plaats je reactie!

Reacties

  1. Ja jongen het is een triest geheel maar jij weet uit ervaring hoe het is
    de prins zal misschien de beste zorg krijgen ,maar als het zo erg is als ze nu zeggen zal het een lange weg zijn,maar is het in zijn toestand nog wel een weg om te volgen.
    klinkt hard maar vegatief leven is geen leven denk ik dan weer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. tja...een vegetatief leven is zeker geen leven, ik vraag mij af "waarom hebben ze zolang gereanimeerd, dat doen ze normaal ook niet?"

      Verwijderen
    2. een lange weg? zo niet onmogelijk...ze kunnen veel, maar daar is geen revalidatiecentrum tegenop gewassen wat Friso heeft.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…