Doorgaan naar hoofdcontent

GESCHIKT

Een medebewoner hier houdt sinds kort ook een blog bij, hij schreef iets dat mij raakte:

“ik weet dat bepaalde mensen hierdoor ook niet meer met mij in contact willen omdat een beeld word geschetst dat dit een gekkenhuis is .
en onbewust deze doelgroep aan hun voorbij laten gaan .
mensen die ook jaren gewerkt hebben en nu nog steeds op hun manier met wat in hun mogelijkheden ligt
nee dit is een huis waar mensen wonen net als jouw en ik .
mensen die een hele goede baan hadden  .
mensen die iets is overkomen waar ze niet hebben om gevraagd.
ik zie vechters om een die er elke dag weer het beste van proberen te maken .”

Dit raakte mij  omdat het ook zo gaat. We kunnen er omheen draaien en het ontkennen, maar een vriend of familielid hebben met een beperking is zwaar. En is voor sommigen zo zwaar dat ze daar niet mee geconfronteerd willen worden. Dit begrijp ik, voor dat dit mij overkwam dacht ik ook zo…ga het maar uit de weg, word ik er niet mee geconfronteerd en dan bestaat het niet!



Maar ontkenning werkt niet is mijn ervaring…confrontatie werkt, het heeft mij geholpen. Geconfronteerd worden met je beperkingen dan leer je ze (h)erkennen en leer je er mee omgaan. Ik denk dat het zo ook is met vrienden en familie! Iemand is beperkt geworden, veranderd, maar deze beperking gaat niet weg, dus leer er mee leven en mee om te gaan! Anders, zoals ik in eerdere blog schreef, zijn degenen die niet geconfronteerd worden, er niet mee om kunnen/willen gaan of het uit de weg gaan beperkt!!

Confrontatie is moeilijk en zwaar! Ik was erg ziek…heel lang niet thuis geweest en toen werd je geconfronteerd met het ‘gewone’ leven, van alle dag. Gaat gewoon door natuurlijk, maar de mijne stond ‘stil’ en stond lang in het teken van mijn lage/moeizame herstel. En die overgang was erg groot, geen revalidatiecentrum kan je daar op voorbereiden. Je kunt er zoveel over praten, je weet het wel als je weer naar huis gaat, maar de werkelijkheid was hard. Om een lang verhaal, 6 jaar later inmiddels, kort te houden…woon ik nu in Kampen. In een woonvorm voor mensen met hersenletsel. Liever woonde ik thuis, maar dit was niet meer mogelijk helaas… Nu word je nog geconfronteerd met het gewone dagelijkse leven, maar nu ga je weer terug naar de veilige woonvorm voor mensen met hersenletsel, daar houd men rekening met je hersenletsel, bieden ze passende zorg.



En met deze beperkingen van mij en het feit dat ik niet meer thuis woon, probeer ik desondanks toch het beste van mijn dagen te maken en dit lukt mij goed! Sinds augustus 2015 heb ik vrijwilligerswerk bij de Vogellanden, heb ik ook vrijwilligerswerk bij MEE-IJsseloevers als ervaringsdeskundige en heb ik bij de Hersenstichting mijn eigen blog (ook vrijwilligerswerk). Verder kom ik mijn dagen door met muziek luisteren, lezen, volg series op tv en via een link op het web, ik houd een eigen blog bij, ik mag graag computeren, bezoek vrienden en familie, elke week naar mijn zoon in Zwolle…fimpje hier en daar, restaurantbezoekjes, theater of ‘gewoon’ winkelen. Nee ik vermaak mij best, ik probeer er wat van te maken.




Reacties

Populaire posts van deze blog

NIEUW, NIEUWER, NIEUWST

Nieuw jaar, nieuw uiterlijk blog, nieuwe blog stijl…meer dagboekstijl, maar hersenletsel blijft eenonderdeel van mijn leven en dat is zeker van invloed op mijn dagelijkse beslommeringen. De ene dag zal ik meer schrijven dan de andere…net als het leven zelf; de ene dag is de andere niet. Ik zal ook gewoon dingen schrijven (en delen) waar IK zin in heb!
Januari
1 Januari… Lekker geslapen denk ik (want ik sliep) wel met oordopjes in omdat ik om 24:00 het geknal niet wilde horen! Na wat bubbels en cola-rum, wat oliebollen en wat fuetworstplakjes was mijn oudejaarsavond ten einde toen de Guido Wijers klaar was met de oudejaarsconference… heerlijk mijn bedje in nadat ik wat vocht had gelost. Oudejaarsavond in mijn 1tje, in 2018 wil ik het anders doen denk ik. Gezelligheid was ver te zoeken en nieuwjaarsdag? Het zijn voor mij ‘gewone’ dagen, al was dit voor mijn bloeding zeker niet! Familie bezoeken op deze dag, bij opa (afgelopen jaar overleden helaas) en oma in Emmen langs of andere famili…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…