Doorgaan naar hoofdcontent

De dag dat mijn leven veranderde

Ik kan mij het zelf niet herinneren, maar ik heb het van Thekla...

Donderdag 24 januari 2008...het was een doodnormale dag,  ik stapte onder douche zoals ik altijd deed voor ik naar mijn werk ging. Maar deze keer was anders, zonder aanleiding kreeg ik barstende koppijn...ik kromp ineen, ik schreeuwde naar Thekla. Zij belde  112, het duurde ff voordat de ambulance kwam....voor hoofdpijn komen ze niet, ik zei tegen Thekla dat ze echt moesten komen, dit voelde niet aan als een normale hoofdpijn. Ze bleef aandringen, ze kwamen gelukkig en ik per ambulance afgevoerd naar het Sophia Ziekenhuis in Zwolle.

Eerst d8en we nog dat ik zo weer thuis zou zijn, maar dat bleek niet zo helaas. Ik bleek een aneurysma (=een zwakke plek  in de bloedvaten en deze stond op knappen) in hoofd te hebben en deze zat toevallig bij de kleine hersenen... Diagnose:: opereren...met als risico dat hij knapte, maar zonder die operatie zou ik het sowieso niet overleven dus... Thekla had de zware taak hier over te beslissen, want ik kon weinig meer.
Operatie dus en het aneurysma knapte...hersenbloeding!

1 dag werden 17 weken in het Ziekenhuis, zeven weken op de IC, ze hielden me slapende. Thekla mocht mijn ouders bellen en mijn werk...

Zo ben je iemand die alles heeft wat z'n hartje begeert; een huis, werk, een leuke vriendin, een auto, vrienden, etc. en in 1 seconde ben je het meeste kwijt; auto rijden uit den boze, nooit meer werken, geen eigen huis meer...de relatie met Thekla is drastisch veranderd, de relatie met vrienden, kennissen, buren allemaal veranderd. Daarover in andere blogs meer.

Ik lag in het Sophia Ziekenhuis in Zwolle. Zeven weken op de IC tja...ik heb wel foto's gezien, maar dat bespaar ik je maar. Maar de mensen die mij toen zagen schrokken en sommigen gingen van hun stokkie! Dat zegt denk ik wel genoeg... Ik was niet in staat om mijn hersenvocht af te laten vloeien, dus weer een operatie...ik kreeg een drain in mijn hoofd, die bleek niet  goed te werken dus weer een operatie. Ik kreeg ook een rugge-drain, toen die niet meer nodig was, hebben ze deze operatief verwijderd.

Toen begon mijn lange weg terug...ik kon helemaal niets meer; niet praten, lopen, slikken...niets meer. De kleine hersenen regelen dat en daar had ik nou net die bloeding.
Ziekenhuis, revalidatiecentrum, thuis komen, naar Raalte en de verhuizing naar Kampen...hoe ik dat allemaall heb beleefd lees je in de volgende blogs...

Reacties

  1. Hoi Emil
    wat ben je toch een kanjer ,ze als jij vecht en elke keer een stap verder komt ..
    Je hebt mij wederom geroerd met je blog
    Ik ben je nog lang niet vergeten
    Groetje's en liefs Jolanda ( poets mina )

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Emil,
    Allereerst wil ik zeggen dat ik respect voor je heb! Als geen ander weet ik hoe moeilijk het is om je leven weer op te pakken en je hoofd boven water te houden in deze “rare”maatschappij.
    Mijn leven is ook in 1 seconde veranderd, en toen ik na een half jaar bij kwam uit coma, kon ik ook helemaal niets meer. Niet praten, eten, bewegen. Ik kon zelfs mijn hoofd niet bewegen, ik kon alleen knipperen met mijn ogen!
    Maar je hebt geen keus, je moet er het beste van zien te maken!
    Heel veel kracht en energie om altijd maar door te gaan heb ik gekregen van mijn geloof. Het is net of ik opnieuw geboren ben.
    Je blog vond ik heel interessante om te lezen, er kwam dus heel veel herkenning in voor.
    Emil ik vind je een kanjer!!
    Groetjes Willemieke

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

NIEUW, NIEUWER, NIEUWST

Nieuw jaar, nieuw uiterlijk blog, nieuwe blog stijl…meer dagboekstijl, maar hersenletsel blijft eenonderdeel van mijn leven en dat is zeker van invloed op mijn dagelijkse beslommeringen. De ene dag zal ik meer schrijven dan de andere…net als het leven zelf; de ene dag is de andere niet. Ik zal ook gewoon dingen schrijven (en delen) waar IK zin in heb!
Januari
1 Januari… Lekker geslapen denk ik (want ik sliep) wel met oordopjes in omdat ik om 24:00 het geknal niet wilde horen! Na wat bubbels en cola-rum, wat oliebollen en wat fuetworstplakjes was mijn oudejaarsavond ten einde toen de Guido Wijers klaar was met de oudejaarsconference… heerlijk mijn bedje in nadat ik wat vocht had gelost. Oudejaarsavond in mijn 1tje, in 2018 wil ik het anders doen denk ik. Gezelligheid was ver te zoeken en nieuwjaarsdag? Het zijn voor mij ‘gewone’ dagen, al was dit voor mijn bloeding zeker niet! Familie bezoeken op deze dag, bij opa (afgelopen jaar overleden helaas) en oma in Emmen langs of andere famili…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…