Doorgaan naar hoofdcontent

Niets meer kunnen...vreemd!

In het ziekenhuis...in kon niets meer, mijn leven in het lot van anderen, vechten zelf weer het lot te hebben...ik had nog een lange weg te gaan. Een erg lange weg, maar dat wist ik toen nog niet.

Versuft van alle medicatie die ik kreeg, deed ik mijn best om de werkelijkheid van de niet-werkelijkheid te  onderscheiden. Ik had hallucinaties en droomde erg vreemd, ik kon niet praten...dus ik kon mij niet uiten. Ik sliep veel, dus ik droomde ook veel en vaak.
De enige waarheid die ik kende toen waren de bezoeken van iedereen en de komst van de zusters en doktoren. Ik kreeg veel bezoek, mijn ouders waren er bijna iedere dag en natuurlijk Thekla...

En we hebben het over Thekla, mijn steun en toeverlaat, ik snap nu wel waarom ik van haar hou (en jullie nu ook wel).

Maar het was niet allemaal koek een ei daar; de zusters werden "gek" van mijn gebel en hingen daarom soms de bel zo dat ik er net niet bij kon, ik werd soms na het rusten wakker in mijn eigen ontlasting (het bezoek moest dan maar ff wachten tijdens de verschoning). Vernederend, maar wat kon ik?

Maar in het ziekenhuis zette ik ook mijn eerste stapjes richting herstel...ik was onder behandeling van een ergotherapeut, fysiotherapeut en logopedist. Niet gericht op revalidatie, maar dit was een ziekenhuis kom op.
De ergotherapie hield mij in beweging in bed, fysiotherapie om oefeningen te doen voor balans (de basis voor iedere beweging) en de logopedist...om de mond bewegingen weer te leren. Ja de mond bewegingen ze zijn er, we denken er niet bij na...

Mijn spieren slap, ik kon niet praten, niet slikken...ja liggen...doelloos liggen...liggen wachten op het volgende bezoek, of onderzoek, een zuster die (als ik al kon bellen) langs kwam.

Vreemd niets meer kunnen, denken kon ik wel en ik heb veel gedacht...alleen weet ik het niet meer. Soms dacht ik..."Wat heeft het allemaal voor zin", maar dan zag ik Thekla weer en mijn ouders en ook iedereen die op bezoek kwam en dan dacht ik..."Zin!"
Zoveel kaarten, vele bezoek en het zien van Thekla en mijn ouders deed mij goed, het bleek een onderdeel van mijn gevecht, hierdoor bleef ik vechten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

NIEUW, NIEUWER, NIEUWST

Nieuw jaar, nieuw uiterlijk blog, nieuwe blog stijl…meer dagboekstijl, maar hersenletsel blijft eenonderdeel van mijn leven en dat is zeker van invloed op mijn dagelijkse beslommeringen. De ene dag zal ik meer schrijven dan de andere…net als het leven zelf; de ene dag is de andere niet. Ik zal ook gewoon dingen schrijven (en delen) waar IK zin in heb!
Januari
1 Januari… Lekker geslapen denk ik (want ik sliep) wel met oordopjes in omdat ik om 24:00 het geknal niet wilde horen! Na wat bubbels en cola-rum, wat oliebollen en wat fuetworstplakjes was mijn oudejaarsavond ten einde toen de Guido Wijers klaar was met de oudejaarsconference… heerlijk mijn bedje in nadat ik wat vocht had gelost. Oudejaarsavond in mijn 1tje, in 2018 wil ik het anders doen denk ik. Gezelligheid was ver te zoeken en nieuwjaarsdag? Het zijn voor mij ‘gewone’ dagen, al was dit voor mijn bloeding zeker niet! Familie bezoeken op deze dag, bij opa (afgelopen jaar overleden helaas) en oma in Emmen langs of andere famili…

VETJAAR

2017 begon voor mij slapend…om 24:00 precies ging ik naar bed, ik kon moeilijk in slaap komen want wat mafketels vonden het wel een goed idee om wat vuurwerk af te steken, gelukkig nieuwjaar! Steekwoorden voor mijn 2017: alcohol, pens, ouder worden, kanker, speciaal, zwart (niet discriminerend bedoeld…ik wil niemand beledigen…sorry alvast als dat wel zo voelt…ach fuck you!) oh ja steekwoorden…ge-emmer, muzikaal en Giphart.
De eerste drie steekwoorden begin ik maar mee. Na een oudejaarsavond in mijn eentje; fles prosecco achter de kiezen, stuk of wat oliebollen (verspreid over de dag een stuk of 15), chips en wat gevulde eieren…wenste ik mijzelf een voortreffelijk nieuwjaar toe alvorens ik mijn ‘dronken’ lijf in mijn bed legde nadat ik de prosecco in het toilet piste. Twaalf uur wat een kabaal…ik wil slapen! 2017 het jaar dat ik 40 werd, weer een jaartje ouder en ik merk nu echt ‘ieder pondje gaat door het mondje’. Ik merk dat mijn buikje nu echt groter wordt en ik krijg zelf ‘love-ha…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…