Doorgaan naar hoofdcontent

Niets meer kunnen...vreemd!

In het ziekenhuis...in kon niets meer, mijn leven in het lot van anderen, vechten zelf weer het lot te hebben...ik had nog een lange weg te gaan. Een erg lange weg, maar dat wist ik toen nog niet.

Versuft van alle medicatie die ik kreeg, deed ik mijn best om de werkelijkheid van de niet-werkelijkheid te  onderscheiden. Ik had hallucinaties en droomde erg vreemd, ik kon niet praten...dus ik kon mij niet uiten. Ik sliep veel, dus ik droomde ook veel en vaak.
De enige waarheid die ik kende toen waren de bezoeken van iedereen en de komst van de zusters en doktoren. Ik kreeg veel bezoek, mijn ouders waren er bijna iedere dag en natuurlijk Thekla...

En we hebben het over Thekla, mijn steun en toeverlaat, ik snap nu wel waarom ik van haar hou (en jullie nu ook wel).

Maar het was niet allemaal koek een ei daar; de zusters werden "gek" van mijn gebel en hingen daarom soms de bel zo dat ik er net niet bij kon, ik werd soms na het rusten wakker in mijn eigen ontlasting (het bezoek moest dan maar ff wachten tijdens de verschoning). Vernederend, maar wat kon ik?

Maar in het ziekenhuis zette ik ook mijn eerste stapjes richting herstel...ik was onder behandeling van een ergotherapeut, fysiotherapeut en logopedist. Niet gericht op revalidatie, maar dit was een ziekenhuis kom op.
De ergotherapie hield mij in beweging in bed, fysiotherapie om oefeningen te doen voor balans (de basis voor iedere beweging) en de logopedist...om de mond bewegingen weer te leren. Ja de mond bewegingen ze zijn er, we denken er niet bij na...

Mijn spieren slap, ik kon niet praten, niet slikken...ja liggen...doelloos liggen...liggen wachten op het volgende bezoek, of onderzoek, een zuster die (als ik al kon bellen) langs kwam.

Vreemd niets meer kunnen, denken kon ik wel en ik heb veel gedacht...alleen weet ik het niet meer. Soms dacht ik..."Wat heeft het allemaal voor zin", maar dan zag ik Thekla weer en mijn ouders en ook iedereen die op bezoek kwam en dan dacht ik..."Zin!"
Zoveel kaarten, vele bezoek en het zien van Thekla en mijn ouders deed mij goed, het bleek een onderdeel van mijn gevecht, hierdoor bleef ik vechten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…