Doorgaan naar hoofdcontent

GESTRUCTUREERD!

Structuur…heb ik in de dag nodig al NAH’er, geeft de dag een richting. Anders kan ik mij nergens op richten, dit kan mijn hoofd aan…samenhang in de prikkels, structuur. Was deze structuur er niet kreeg ik onsamenhangende prikkels en dat zou ik niet kunnen hanteren, mijn hersen zouden dit niet goed verwerken. Alles wat deze samenhang doorbreekt kunnen mijn hersenen niet goed verwerken…een spontane afspraak of iets plotseling iets doorbreek deze structuur, samenhang en dat kan ik (mijn hersens) niet aan! Weg spontaniteit…daarom plan ik nu alles in! Plotselinge veranderingen in dit plan, zorgt bij mij onredelijke reactie, omdat mijn hersens dit goed verwerken…kan ik zo boos worden. Het past niet in MIJN planning…structuur!



Dit is dus iets wat je ook hebt als NAH’er…een gevolg van de hersenbeschadiging, je moet er mee leven. Ook van belang is dat je omgeving, je netwerk dit weet, zich hiervan bewust is en er rekening mee houd! Dit is voor iemand met NAH erg belangrijk, structuur…samenhang. Samenhang tussen het netwerk en iemand met NAH…ook een vorm van structuur!

Structuurverf, structuurbehang, structuurvisie, organisatiestructuur, bankstructuur, zinstructuur, tekststructuur, structuurfonds, dieptestructuur, infrastructuur, etc… vele woorden met structuur. Maar een ding hebben ze gemeen: ze brengen allemaal samenhang.

Iedereen heeft wel structuur nodig, maar mensen met NAH extreem…tot het irritante aan soms! Sorry hiervoor alvast namens alle NAH’ers, zijn we al irritant komt dit er ook nog bij…sorry! Tja…geen excuus, maar dit hebben wij, als NAH’ers, nodig. Ik wil mijn hersenbeschadiging niet gebruiken maar hier doe ik het wel, om een punt duidelijk te maken moet het wel soms.




Dit is één van de onzichtbare gevolgen…onzichtbaar, maar door ervaring iets wat nu zichtbaar is. Ik merk het elke dag; ook al vind ik het Activiteitencentrum (AC) niet altijd leuk…het geeft structuur aan mijn dag. Ook computeren, lezen, muziek, bankhangen en buizen (tv kijken) geven mij structuur. De sociale aspecten van het AC vind ik leuk, onder mensen zijn…heb ik altijd al leuk gevonden, maar alleen zijn vind ik ook heerlijk soms.

Reacties

Populaire posts van deze blog

TERUGGAAN IN HET LEVEN

Voor deze blog wil ik jullie meenemen naar een jaar dat voor mij bepalend is geweest in mijn ik, mijn vorming, dit jaar is een bepalend jaar geweest in mijn leven….we gaan 23 jaar terug in de tijd naar 1995. Het jaar dat ik mijn HAVO diploma kreeg, mijn HBO studie begon, op kamers ging en het jaar dat mijn ouders gingen scheiden! Een jaar waarin veel gebeurde, hoge pieken had en diepe dalen, veel te verwerken ook. Ook het jaar erna had dit effect op mijn wezen, mijn normen en waarden. Ik ben er niet trots op maar mijn kijk op relaties, de normen en waarden die ik toen daarover had, waren compleet het tegenovergestelde vanaf het moment dat ik de moeder van mijn kind ontmoete in 1998…alles werd anders, door haar is mijn kijk op relaties, zijn mijn normen en waarden veranderd, verschoven…ik stond positiever in het leven! 1995, 1996 en 1997 zijn belangrijke vormingsjaren geweest voor de man die ik nu ben! Studentenvereniging, drank, drugs, vrouwen, ik leefde er op los. Om het 1 en ander t…

XXX

Vervoer, de soap gaat nog ff door…mijn standpunt:

Geen vervoer dus…Waarom? Omdat de WMO en Welzijn Kampen hersenletsel niet begrijpen. Wel heeft men begrip voor het feit dat ik hersenletsel heb, maar begrijpt absoluut niet wat het met je leven doet! En met name wat het hebben van hersenletsel van invloed op je gedrag heeft!! En het feit dat je daar geen controle over hebt!Geen controle over gedrag, dan kun je dus zonder het op dat moment zelf te realiseren ongewenst gedrag vertonen. En dit is mij gebeurd dus… Ik heb ongewenst gedrag vertoont waar ik op dat moment geen controle over had. Wat dus resulteerde in het feit dat men nu moeilijk doet om mij te vervoeren bij Welzijn! Een rolstoel niet vastzetten, mijn levensvervoerdersmiddel in combinatie met het onverschillige gedrag van de ‘vrijwillige’ chauffeur resulteerde dat ik ongewenst gedrag vertoonde! Ik werd boos ja, mijn hersenen verwerkten deze informatie niet goed door mijn hersenletsel en ik ‘flipte’ werd dus boos en zei van alle…

A dissapointing life?

Mijn vorige blog ging over ‘lust for life’ en daar hoort dit onderwerp bij…mijn omgang met teleurstelling. En daar het ik er veel van gehad, maar mijn levenslust hielp mij om deze teleurstellingen te verwerken en er mee om te gaan en het een plaats te geven in dit ‘tweede’ leven.

Teleurstellingen genoeg heb ik gekend; gezin kwijt, huis kwijt, werk weg…weg zelfstandigheid! Door mijn hersenbloeding heb ik veel verloren…ik had een leven opgebouwd met vallen en opstaan, heb ik fouten gemaakt…zeker, maar dit hoort erbij, je leert van die fouten en daar bouw je verder op. Maar 1 seconde en alles wat ik opgebouwd had was weg! Dat is een enorme teleurstelling!

Maar toch heb ik het een plaats kunnen geven. Hoe? Dat wil ik proberen uit te leggen in deze blog.

Alles in 1 seconde kwijt zijn wat je hebt opgebouwd…de eerde weken had er geen weet van, ik lag in een coma; ik werd slapende gehouden om na een heftige levensreddende operatie, mijn hersenen rust te geven. Ik heb van alles gezien (ik bespaar…